зи худдорӣ нафас мезад табу тоби чароғи ман

ز خودداری نفس می‌زد تب و تاب چراغ من

Дар оташи тохтами чандон ки шуд ҳамвори доғи ман

در آتش تاختم چندان‌که شد هموار داغ من

Саводи олами асбоби кӯи сад дашти пардозад

سواد عالم اسباب ‌کو صد دشت پردازد

Тағофул кам фазойӣ нест дар кунҷи фироқи ман

تغافل ‌کم فضایی نیست در کنج فراغ من

Гули ҷамъияти рангам парешон кард нокомӣ

گل جمعیت رنگم پریشان ‌کرد ناکامی

Магари гирди сарати гирдам ки бандади дастаи боғи ман

مگر گرد سرت ‌گردم ‌که بندد دسته باغ من

Хаёлат дар дил ҳар зарра гум карда сет аҷзоем

خیالت در دل هر ذره گم کرده‌ست اجزایم

Ғубори худ шикофад ҳарки мехоҳад суроғи ман

غبار خود شکافد هرکه می‌خواهد سراغ من

Агар сад сол чун ёқӯти хуршедам ба сртобд

اگر صد سال چون یاقوت خورشیدم به سرتابد

Нигаҳ дар соя мижгон нахобоанд чароғи ман

نگه در سایهٔ مژگان نخواباند چراغ من

Ба поси нашъаи аҷз аз таъаллуқ барнаме оем

به‌پاس نشئهٔ عجز از تعلق برنمی‌آیم

Мабод аз чидани доман баланд уфтад димоғи ман

مباد از چیدن دامن بلند افتد دماغ من

Ба ҳар бӯсу паёмам срФрўд ояд чаҳ ҳарфаст ин

به هر بوس و پیامم سرفرود آید چه حرف است این

Ту то нагушӯдае лаб каҷ намегардад аёғи ман

تو تا نگشوده‌ای لب ‌کج نمی‌گردد ایاغ من

Чаҳ найрангаст бедили барқи дирстони улфат ро

چه نیرنگ است بیدل برق دیرستان الفت را

Ки ман май сӯзаму буи ту меояд зи доғи ман

که من می‌سوزم و بوی تو می‌آید ز داغ من