Дар хури гул кардан фақраст истиғнои ман
در خور گل کردن فقرست استغنای من
Нест ҷузи дасти тиҳии сифри ғрўроФзои ман
نیست جز دست تهی صفر غرورافزای من
Аз мурод ҳар ду олами бскаҳи берун ҷуста ам
از مراد هر دو عالم بسکه بیرون جستهام
Дар ғубори ваҳшат дай метапад фардои ман
در غبار وحشت دی میتپد فردای من
Сояи мӯеи зклки худ тсўркрди вбс
سایهٔ مویی زکلک خود تصورکرد وبس
Нақшбанди ваҳм дар сунъи зъиФиҳои ман
نقشبند وهم در صنع ضعیفیهای من
Тарки дунёи ҳам димоғи ҳиммати ман бар надошт
ترک دنیا هم دماغ همت من بر نداشت
Ранҷа кард афшодан ин гирди пушти пои ман
رنجهکرد افشاندن اینگرد پشت پای من
Мушти хокам лек дар арзи баҳори рангу бӯ
مشت خاکم لیک در عرض بهار رنگ و بو
Олимии ойӣна май пардозад аз симои ман
عالمی آیینه میپردازد از سیمای من
Нақши мҳрхомшӣ чун мавҷ брхўд ме тапад
نقش مهرخامشی چون موج برخود میتپد
Дар муҳӣти ҳасрати табъи сухани пирои ман
در محیط حسرت طبع سخن پیرای من
Пардаи номӯси бирнгии сети шухӣҳои ранг
پردهٔ ناموس بیرنگیست شوخیهای رنگ
Май дарии ҷайби парӣ гар башиканӣ минои ман
میدری جیب پریگر بشکنی مینای من
Аз сбкрўҳии даруни хонаи берунами зи хубаш
از سبکروحی درون خانه بیرونم ز خویش
Чун нигаҳ дар дида ҳо холӣаст аз ман ҷои ман
چون نگه در دیدهها خالیست از من جای من
ӣнқадарҳо лолаи гулзори савдоӣ кӣ ам
اینقدرها لالهٔ گلزار سودای کیام
Бечироғон нест дашт ва дар зи нақши пои ман
بیچراغان نیست دشت و در ز نقش پای من
Умрҳо шуд ҳасратам хӯн гашта побӯс ӯст
عمرها شد حسرتم خون گشتهٔ پابوس اوست
Сафҳа май бояд ҳиное кардан аз иншои ман
صفحه میباید حناییکردن از انشای من
Ёди айёмӣ ки аз оҳанги занҷири ҷунун
یاد ایامی که از آهنگ زنجیر جنون
Кӯчаи не буд яксар ҷода дар саҳрои ман
کوچهٔ نی بود یکسر جاده در صحرای من
Шамъи ин маҳфил неам лек аз ҳуҷуми бихўдӣ
شمع این محفل نیام لیک از هجوم بیخودی
Дар рикоби ранг аз ҷо рафтааст аҷзои ман
در رکاب رنگ از جا رفته است اجزای من
Ҳечкас хиҷлати ниқоби рабт кмзрФон мабод
هیچکس خجلت نقاب ربط کمظرفان مباد
Нашъа умрӣ шуд арақ мечӣанд аз саҳбои ман
نشئه عمری شد عرق میچیند از صهبای من
Кард бедили срхўни ҷамъиятами охири чўшмъ
کرد بیدل سرخوش جمعیتم آخر چوشمع
Доғи ҷонкоҳии ҳамон таҳи ҷуръаи минои ман
داغ جانکاهی همان ته جرعهٔ مینای من