Даҳр , тӯфон дорад аз табъи ҷунуни паймои ман

دهر، توفان دارد از طبع جنون پیمای من

Қлқлӣ дуздидааст ин баҳр аз минои ман

قلقلی دزدیده است این بحر از مینای من

Нест холии як кафи хок аз ғубори ваҳшатам

نیست خالی یک کف خاک از غبار وحشتم

Чун нафас меҷӯшад аз ҳар дили тапиданҳои ман

چون نفس می‌جوشد از هر دل تپیدنهای من

Ғунчаро ҷузи шухии ранги офатӣ дарбор нест

غنچه را جز شوخی رنگ آفتی دربار نیست

Худнамое медиҳад охир ба боди аҷзои ман

خودنمایی می‌دهد آخر به باد اجزای من

Ҳар нафас каз дил кашидам хомшӣ ифшоанд бол

هر نفس‌ کز دل کشیدم خامشی افشاند بال

намезанад мавҷ аз забони моҳёни дарёии ман

می‌زند موج از زبان ماهیان دریای من

Бскаҳи афшурдами қадам дар хоки роҳи нестӣ

بسکه افشردم قدم در خاک راه نیستی

Ҳамчуи шамъи охрсри ман гашти нақши пои ман

همچو شمع آخرسر من‌گشت نقش پای من

Софии дил дар ғубори арз истеъдод рафт

صافی دل در غبار عرض استعداد رفت

Мавҷ мешуд ҷавҳари ойӣнаи минои ман

موج می شد جوهر آیینهٔ مینای من

Роҳ аз худ рафтанам аз шамъи ҳам равшан тар аст

راه از خود رفتنم از شمع هم روشن‌تر است

Ҷода пардозаст барқи нола дар саҳрои ман

جاده پرداز است برق ناله در صحرای من

Ҳасан ҳарҷо ҷилва гар шуд ишқ меояд бурун

حسن هرجا جلوه‌گر شد عشق می‌آید برون

Арз маҷнӯн медиҳад ойӣнаи Лайлои ман

عرض مجنون می‌دهد آیینهٔ لیلای من

То қиёмат боядам саргаштаи парвоз буд

تا قیامت بایدم سرگشتهٔ پرواز بود

Дом дорад бар ҳавои сайёд бе пурвои ман

دام دارد بر هوا صیاد بی‌پروای من

Ҳамчуи барқи оғӯш аз ваҳшат муҳайё карда ам

همچو برق آغوش از وحشت مهیا کرده‌ام

Тӯли сад ъқбо амл сарфаст бар паҳнои ман

طول صد عقبا امل صرفست بر پهنای من

Пардаи таҳқиқи бедил то куҷои хоҳии шикофт

پردهٔ تحقیق بیدل تا کجا خواهی شکافت

Олимӣ дорад ниҳони кайфияти пайдои ман

عالمی دارد نهان کیفیت پیدای من