Ҷунуни мо бёбонҳост аз оворагеи берун
جنون ما بیابانهاست از آوارگی بیرون
Чу маҷнӯн кош созад гирди мо бо домани ҳомӯн
چو مجنون کاش سازد گرد ما با دامن هامون
Суроғи офият аз барги барги ин чамани ҷустам
سراغ عافیت از برگ برگ این چمن جستم
Куҷои ороми кӯи роҳат ҷаҳонӣ метапад дар хӯн
کجا آرام کو راحت جهانی میتپد در خون
Муқӣми сояи бед аз чаман дорад фароғатҳо
مقیم سایهٔ بید از چمن دارد فراغتها
Ба рафъ бе касе кам нест мӯи ҳам барсари маҷнӯн
به رفع بیکسیکم نیست مو هم برسر مجنون
Дарин гулзор мумкин нест аз таҳқиқи глчидн
درین گلزار ممکن نیست از تحقیق گلچیدن
зи домони замини икчшми ҳайрони гир то гардун
ز دامان زمین یکچشم حیران گیر تا گردون
Табассуми нусха аз лаълаш ки дорад тоб бардорад
تبسم نسخه از لعلشکه دارد تاب بردارد
Раг ёқӯт мегардад намоёни зини хати мавзун
رگ یاقوت میگردد نمایان زین خط موزون
Фунуни наргисаш ҳар ҷои китоби саҳари пардозад
فنون نرگسش هر جا کتاب سحر پردازد
Ба ҷайби хами нигоҳ чашм ҳайронаст афлотӯн
به جیب خم نگاه چشم حیرانست افلاطون
Таби шавқ ки меҷӯшад зи мағзи устихони ман
تب شوق که میجوشد ز مغز استخوان من
Ки аз набзами чўтори шамъи оташ май ҷаҳди берун
که از نبضم چوتار شمع آتش میجهد بیرون
Саводи аи зтроби мавҷи ин тӯфон нашуд равшан
سواد اضطراب موج این توفان نشد روشن
Ҳубоби он ба ки айнаки бишиканад дар дидаи Ҷайҳун
حباب آن به که عینک بشکند در دیدهٔ جیحون
Гирифтам вои шикофии пардаи рамзи нафасҳо ро
گرفتم واشکافی پردهٔ رمز نفسها را
Чаҳ хоҳӣ хонд ҷузи авҳом аз ин сатри ҳавои мазмун
چه خواهی خواند جز اوهام از این سطر هوا مضمون
Ба ғайр аз ишқ рангӣ нест ҳасан бениёзӣ ро
بهغیر از عشق رنگی نیست حسن بینیازی را
Ҳамагар номи Лайлии бардае гул мекунад маҷнӯн
همه گر نام لیلی بردهای گل میکند مجنون
Мапурсед аз насими нотавони парвози эҷодам
مپرسید از نسیم ناتوان پرواز ایجادم
Дами субҳ азал будам нафас гул кардаам акнӯн
دم صبح ازل بودم نفس گل کردهام اکنون
Ба ин аҷзӣ ки дар бунёди тоқат дидаам бедил
به این عجزی که در بنیاد طاقت دیدهام بیدل
Магар кӯҳӣ шавам то нолаи пардозами ман маҳзун
مگر کوهی شوم تا ناله پردازم من محزون