Ба ин мавҳумӣам ё раб ки кард ойӣнаи дор ӯ

به این موهومی‌ام یا رب‌ که‌ کرد آیینه‌دار او؟

Таҳайюр то куҷо гирад зи сифри ман шумор ӯ

تحیر تا کجا گیرد ز صفر من شمار او؟

Суроғ хеш ёбам то раҳи таҳқиқ ӯ гирам

سراغِ خویش یابم تا رهِ تحقیق او گیرم

Маро дар худ ниҳон дорад ҷамоли ошкор ӯ

مرا در خود نهان دارد جمال آشکار او

Ҳарифи соғари хуршеди паймое ки ме гардад

حریف ساغر خورشید پیمایی‌ که می‌گردد

Саҳарҳо рафт бо хамёзаи завқи хумор ӯ

سحرها رفت با خمیازهٔ ذوق خمار او

Ба ғайр аз тарк ҳастӣ аз тараддуд бар наме ояд

به غیر از ترکِ هستی از تردد بر نمی‌آید

Нафаси пар май хулд дар синаам аз хори хор ӯ

نفس پر می‌خلد در سینه‌ام از خار خار او

Чаҳ имконаст оради фитрати мо то ба дидораш

چه امکان است آرد فطرت ما تا به دیدارش

Магари ойӣна аз бедонишӣ гардад дучор ӯ

مگر آیینه از بی‌دانشی گردد دچار او

Ғурураши заҳмати ойӣнаи дорон барнаме дорад

غرورش زحمت آیینه‌داران برنمی‌دارد

Ту маҳв хеш бош инҳо намеояд ба кор ӯ

تو محو خویش باش این‌ها نمی‌آید به‌ کار او

Умеди васли тадбир дигар аз мо наме хоҳад

امید وصل تدبیر دگر از ما نمی‌خواهد

Сифед аз чашми қурбонии сети роҳи интизор ӯ

سفید از چشم قربانی‌ست راه انتظار او

Ҳаваси паймои оғӯш висол кист ҳайронам

هوس‌پیمای آغوشِ وصال‌ِ کیست؟ حیرانم

Канори худ ҳам афтодаи сети беруни азкнор ӯ

کنار خود هم افتاده‌ست بیرون از کنار او

Маҷозӣ бар тарошӣ то ҳақиқати нанг ӯ гардад

مجازی بر تراشی تا حقیقت ننگ او گردد

Дуе ифшои намое то кунӣ таҳқиқи ор ӯ

دویی افشا نمایی تا کنی تحقیق عار او

Ту огоҳ аз суҷуди остони дил нае бедил

تو آگاه از سجودِ آستان دل نه‌ای بیدل

Ки болад сандали арш аз ҷабини хоксор ӯ

که بالد صندلِ عرش از جبین خاکسار او