Гар нафас чӣанд ба ин фурсати бисоти дастгоҳ
گر نفس چیند به این فرصت بساط دستگاه
Чун саҳар бар мо шикастан мерасад пеш аз кулоҳ
چون سحر بر ما شکستن میرسد پیش از کلاه
Сина софӣ мешавад бепарда то дам май занам
سینه صافی میشود بیپرده تا دم میزنم
Дар дили мо чун ҳубоби ойӣна пардозаст оҳ
در دل ما چون حباب آیینهپرداز است آه
Мо ва ман охири саводи яъс равшан ме кунад
ما و من آخر سواد یأس روشن میکند
Халқӣ аз машқи нафас ойӣна месозад сиёҳ
خلقی از مشق نفس آیینه میسازد سیاه
Соҳиб дил кист ҳайронами дарин ғифлати саро
صاحب دل کیست حیرانم درین غفلتسرا
Оинаи як гул заминасту ҷаҳонии хонаи хоҳ
آینه یک گل زمین است و جهانی خانه خواه
Гргшоиии дидаи инсоф бар иқболи зулм
گرگشایی دیدهٔ انصاف بر اقبال ظلم
Ҳмчўотш ахгарасту шуълаи он тахти вукалоа
همچوآتش اخگر است و شعله آن تخت وکلاه
Авҷи иқболи шаҳаншоҳӣ таваҳҳум карда аст
اوج اقبال شهنشاهی توهم کرده است
Бар сари мижгони нами ашкӣ чакидани дастгоҳ
بر سر مژگان نم اشکی چکیدن دستگاه
Устихони чарб ва хушкӣ ҳаст каз хосияташ
استخوان چرب و خشکی هستکز خاصیتش
Саги тавваҷуҳ бар гадо дорад ҳумо бар подшоҳ
سگ توجه بر گدا دارد هما بر پادشاه
эй ҳаваси расвои дебоу атлас равшан аст
ای هوس رسوایی دیبا و اطلس روشن است
Беш азин аз ҷома урёнӣам урён махоҳ
بیش ازین از جامهٔ عریانیام عریان مخواه
Бо шикваи осмони гардани ниФрозди замин
با شکوه آسمان گردن نیفرازد زمین
Хок бояд буд пеши рифъати он боргоҳ
خاک باید بود پیش رفعت آن بارگاه
Муҳаррами роз карам натавон шудан бе эҳтиёҷ
محرم راز کرم نتوان شدن بیاحتیاج
Дар паноҳи раҳмати охир май баради моро гуноҳ
در پناه رحمت آخر میبرد ما را گناه
Бе гудози нестӣ сӯрат набандад огаҳӣ
بیگداز نیستی صورت نبندد آگهی
Шамъи ин маҳфили саропо серумааст ва як нигоҳ
شمع این محفل سراپا سرمه است و یک نگاه
Гар ба ин рангаст беди ли равнақи бозори даҳр
گر به این رنگست بیدل رونق بازار دهر
То қиёмати Юсуфи мо барнаме ояд зчоаҳ
تا قیامت یوسف ما برنمیآید زچاه