Чаҳ кадхудоеи сет эй стмкш ҷунун кун аз дардисари буруни о
چهکدخداییست ای ستمکش جنونکن از دردسر برونآ
Ту шавқи озод бе ғубории зклФти бом ва дар буруни о
تو شوق آزاد بیغباری زکلفت بام و در برون آ
Ба кеши озодагии ншоидкаҳи фикри лаззот уқда зояд
بهکیش آزادگی نشایدکه فکر لذات عقده زاید
Раҳи нафаси печ вхм надорад чунӣ збнди шкрбрўни о
ره نفسپیچ وخم ندارد چونی زبند شکربرون آ
Агар муҳӣти гуҳари броиии қабули базми вафои нишое
اگر محیطگهر برآیی قبول بزم وفا نشایی
Дилӣ ба завқи ҳузури хунини сиришкӣ аз чашмтар буруни о
دلی بهذوق حضور خونین سرشکی از چشم تر برون آ
Димоғи ушшоқ нанг дорад илм шудан бе ҷунуни доғӣ
دماغ عشاق ننگ دارد علم شدن بیجنون داغی
Чу шамъгар худнамои бробии з сӯхтани гул ба србрўни о
چو شمعگر خودنما برآبی ز سوختنگل به سربرون آ
зи шуълаи хокистари ошёнии рабӯди ташвиши прФшонӣ
ز شعله خاکستر آشیانی ربود تشویش پرفشانی
Ба завқи парвоз , бе нишонеи ту низ сари зери пари буруни о
به ذوق پرواز، بینشانی تو نیز سر زیر پر برون آ
Касе дарин дашт барнаёмад ҳарифи як лаҳзаи истиқомат
کسی درین دشت برنیامد حریف یک لحظه استقامت
Тўто начинӣ ғубор хуфт зи арса бе ҷигари буруни о
توتا نچینی غبار خفت ز عرصهٔ بیجگر برون آ
Надорад иқболи ҷавҳари мард дар шиканҷи либос бӯдан
ندارد اقبال جوهر مرد در شکنج لباس بودن
Чўтиғ , ва ҳам ниёам бигзор ва бо шикваи зафари буруни о
چوتیغ، وهم نیام بگذار و با شکوه ظفر برون آ
Ба сад таби втоби халқи ғофили гузашти зини тангнои ғурбат
به صد تب وتاب خلق غافلگذشت زینتنگنای غربت
Чу мавҷи хӯни азглўии бсмли ту низ бокару Фрбрўни о
چو موج خون ازگلوی بسمل تو نیز باکر و فربرون آ
Ба боргоҳ ниёз дорад фурӯтании нози сарбаландӣ
به بارگاه نیاز دارد فروتنی ناز سربلندی
Ба хоки рӯзӣ дўришгӣ кун дигар биболу шҷрбрўни о
به خاک روزی دوریشگیکن دگر ببال و شجربرون آ
Ҷаҳони гарони хези норасои сет агарна дар арсаи гоҳи ибрат
جهانگران خیز نارساییست اگرنه در عرصهگاه عبرت
Нафаси ҳамин тозӣонаи дордкзини макон чун саҳари буруни о
نفس همین تازیانه داردکزین مکان چون سحر برون آ
Дарин бисоти хаёли бедили зи саъй бе ҳосили анФъоӣӣ
درین بساط خیال بیدل ز سعی بیحاصل انفعائی
Ҳаё басаст обрӯии ҳиммати зъолми хушктар буруни о
حیا بس است آبروی همت زعالم خشک تر برون آ