Куҷои хилвату анҷумани дида Эй
کجا خلوت و انجمن دیدهای
Ту шамъии ҳамин сӯхтани дида Эй
تو شمعی همین سوختن دیدهای
зи рангӣ ки ҷузи доғаш ойӣна нест
ز رنگیکه جز داغش آیینه نیست
Чу товуси худро чамани дида Эй
چو طاووس خود را چمن دیدهای
Ба ваҳми ҳасади бохтии нури дил
به وهم حسد باختی نور دل
Чароғӣ надидӣ лагани дида Эй
چراغی ندیدی لگن دیدهای
Ки сайқал зад ойӣнаи ибратат
که صیقل زد آیینهٔ عبرتت
Ки ӯ будӣ имрӯз ва ман дида Эй
که او بودی امروز و من دیدهای
Ҷунун бар шуъӯрат нахандад чаро
جنون بر شعورت نخندد چرا
Ки гум кардаро ёфтан дида Эй
که گم کرده را یافتن دیدهای
Ба умр талаф карда ҳасрат чаҳ суд
به عمر تلف کرده حسرت چه سود
Замин бар замини рехтани дида Эй
زمین بر زمین ریختن دیدهای
Ба таркиби перӣ чаҳ дил бастан аст
به ترکیب پیری چه دل بستن است
Хами тоқҳои куҳани дида Эй
خم طاقهای کهن دیدهای
Змрги касонат чаҳ ибрат чаҳ шарм
زمرگ کسانت چه عبرت چه شرم
Чу набош арзи кафани дида Эй
چو نباش عرض کفن دیدهای
Иқомати тсўркну оби шӯ
اقامت تصورکن و آب شو
Гар аз хонаи берун шудани дида Эй
گر از خانه بیرون شدن دیدهای
зи асбоб , хошок бар дили мучин
ز اسباب، خاشاک بر دل مچین
Агар заҳмат рафтани дида Эй
اگر زحمت رُفتن دیدهای
Ба дар зан чу мавҷ аз канори муҳӣт
به در زن چو موج از کنار محیط
Ки ранҷи сафар дар ватани дида Эй
که رنج سفر در وطن دیدهای
Касе доғи ибрати мабодо чу шамъ
کسی داغ عبرت مبادا چو شمع
з рафтан магӯ омадани дида Эй
ز رفتن مگو آمدن دیدهای
Саҳари хондае гирди ошуфта ро
سحر خواندهای گرد آشفته را
Ҳёкн ки бар хештани дида Эй
حیاکن که بر خویشتن دیدهای
Ба субҳ қиёмат мабар дастгоҳ
به صبح قیامت مبر دستگاه
Чу бедили нафасро сухани дида Эй
چو بیدل نفس را سخن دیدهای