Хуши он соъат ки чун тимсол аз ойӣнаи фардӣ

خوش آن ساعت‌ که چون تمثال از آیینهٔ فردی

Ту ореи сари бурун аз ҷайби ноз ва ман кунам гардӣ

تو آری سر برون از جیب ناز و من ‌کنم ‌گردی

зи ранги нотавонӣ узр хоҳад сайри ин боғам

ز رنگ ناتوانی عذر خواهد سیر این باغم

Ба дастанбуе хиҷлат надорам ҷузи гули зардӣ

به دستنبویی خجلت ندارم جز گل زردی

Агар гардӣ кунад хоки таҳи пои пушти пои бӯсад

اگر گردی ‌کند خاک ته پا پشت پا بوسد

Бар аҳбоби азин бешам намебошад раҳ оварадӣ

بر احباب ازین بیشم نمی‌باشد ره آوردی

Уқубат аз камӣни маъсият ғофил наме бошад

عقوبت از کمین معصیت غافل نمی‌باشد

Шаби ман тира тар шуд охир аз ташвиши шабгардӣ

شب من تیره‌تر شد آخر از تشویش شبگردی

Ҷаҳон яксар қимори орзӯӣ пуч ме бозад

جهان یکسر قمار آرزوی پوچ می‌بازد

Биҷузи дасти пушаймонӣ ки дорад барад ва оварадӣ

بجز دست پشیمانی ‌که دارد برد و آوردی

Муруввати сахт давраст аз мизоҷи биҳси золим

مروت سخت دور است از مزاج بیحس ظالم

зи захм кас намегардад дучори нештар дардӣ

ز زخم کس نمی‌گردد دچار نیشتر دردی

Ба ин сомон ки гардуни нашъа ворастагӣ дорад

به این سامان که‌ گردون نشئهٔ وارستگی دارد

Баланди аФто даҳ бошад домани барчӣдаи мардӣ

بلند افتا‌ده باشد دامن برچیدهٔ مردی

Асири фақрам аммо роҳат бедард сар дорам

اسیر فقرم اما راحت بی‌درد سر دارم

Ба малики тира рӯзӣ нест чун ман сояи пурвирд ӣ

به ملک تیره‌ روزی نیست چون من سایه پرورد‌ی

Ба завқи кавсару алвони неъмат хӯн махӯр бедил

به ذوق‌ کوثر و الوان نعمت خون مخور بیدل

Биҳишти он бас ки ёбии нони гарму обки сардӣ

بهشت آن بس ‌که یابی نان‌ گرم و آبک سردی