Ки кашид домани фитратат ки ба сайри мо ва ман омадӣ

که‌ کشید دامن فطرتت ‌که به سیر ما و من آمدی

Ту баҳори олами дайгарии зи куҷо ба ин чаман омадӣ

تو بهار عالم دیگری ز کجا به این چمن آمدی

Саҳари ҳдиқаҳи огаҳӣ ситамаст ҷайби даруни дард

سحر حدیقهٔ آگهی ستم است جیب درون درد

Чаҳ ҳавои бпрўрди оташат ки бурун перҳан омадӣ

چه هوا بپرورد آتشت ‌که برون پیرهن آمدی

Ҳаваси таъаллуқи сӯратати з чаҳ раҳи фитодаи заруратат

هوس‌ تعلق صورتت ز چه ره فتاده ضرورتت

Брмидии онҳама аз самад ки ба малик брҳмн омадӣ

برمیدی آنهمه از صمد که به ملک برهمن آمدی

зи адам ҷудо нафитодае қадам дигар накушода Эй

ز عدم جدا نفتاده‌ای قدم دگر نگشاده‌ای

Нигари онкии пеши хаёли худ ба хаёл омадан омадӣ

نگر آنکه پیش خیال خود به خیال آمدن آمدی

На сафари баҳор тароз шуд , на қадами ҷунуни так ва тоз шуд

نه سفر بهار طراز شد، نه قدم جنون ‌تک و تاز شد

Ба худати ҳамин мижа боз шуд ки ба ғурбат аз ватан омадӣ

به خودت همین مژه باز شد که به غربت از وطن آمدی

На лабат ба замзама чанг зад , на нафас дар дил танг зад

نه ‌لبت‌ به ‌زمزمه‌ چنگ‌ زد،‌ نه‌ نفس ‌در دل‌ تنگ زد

Адами обгина ба санг зад ки ту қобил сухан омадӣ

عدم آبگینه‌ به سنگ زد که تو قابل سخن آمدی

Чиқадр таҷарруди маънии ?ут ба дар тасаннӯъ лафз зад

چقدر تجرد معنی‌ات به در تصنع لفظ زد

Ки чу тори сбҳаҳи зи як забон ба тавофи сад даҳан омадӣ

که چو تار سبحه ز یک زبان به طواف صد دهن آمدی

Чаҳ шуд атласи фалакии қабо ки даройади он мулкии радо

چه شد اطلس فلکی قبا که درآید آن ملکی ردا

Ки ту дар зёнкдаҳи фанои паии як ду газ кафан омадӣ

که ‌تو در زیانکدهٔ فنا پی یک دو گز کفن آمدی

зи хурӯши ибрати марду зан , пар яъс мезанад ин сухан

ز خروش عبرت مرد و زن‌، پر یأس می‌زند این سخن

Ки чу шамъ дар бар анҷумани з чаҳ баҳр сӯхтани амдӣ

که چو شمع در بر انجمن ز چه بهر سوختن امدی

зи мизоҷи сояи офтоби асар дуе нишкофтам

ز مزاج سایهٔ آفتاب اثر دوِیی نشکافتم

Ман агар на ҷои ту доштами ту чаҳ сон ба ҷой ман омадӣ

من اگر نه جای تو داشتم تو چه سان به جای من آمدی

Ба ҳавас чу бедили бихбр дар эътибор ҷаҳон мазан

به هوس چو بیدل بیخبر در اعتبار جهان مزن

Чаҳ балост завқи гуҳар шудан ки чу мавҷи худ шикан омадӣ

چه بلاست ذوق‌ گهر شدن ‌که چو موج خود شکن آمدی