Кадомин нашъа берун дод рози синаи мино

کدامین نشئه بیرون داد راز سینهٔ مینا

Ки акс мавҷ мешуд ҷўҳроиинаҳи мино

که عکس موج می‌شد جوهرآیینهٔ مینا

Чунон софи сет аз занги кудурати синаи мино

چنان صاف ست از زنگ‌کدورت سینهٔ مینا

Ки май тобад чу ҷавҳари нашъа аз ойӣнаи мино

که می‌تابد چو جوهر نشئه از آیینهٔ مینا

Сздгргўши соғари ошнои ин нўогрдд

سزدگرگوش ساغر آشنای این نواگردد

Ки рози микшон гул кардааст аз синаи мино

که راز میکشان‌گل‌کرده است از سینهٔ مینا

Кудурат бо сафои машраби мо барнаме ояд

کدورت با صفای مشرب ما برنمی‌آید

Набандад сӯрати тимсоли занги ойӣнаи мино

نبندد صورت تمثال زنگ آیینهٔ مینا

Ба тамкинам чисон хуфт рсондкўшши гардун

به تمکینم چسان خفّت رساندکوشش‌گردون

Бибозад бесутуни ранги виқори азкинаҳи мино

ببازد بیستون رنگ وقار ازکینهٔ مینا

Тиҳӣ дастем чун соғари худоро соқиои раҳмӣ

تهی دستیم چون ساغر خدا را ساقیا رحمی

Ба рӯй бахт мо бигушо дргнҷинаҳи мино

به روی بخت ما بگشا درگنجینهٔ مینا

Хушо субҳӣ ки шоҳи малики ъушрати ҷилваи ризоид

خوشا صبحی‌که شاه ملک عشرت جلوه ریزآید

Ба заррини тахти ҷом аз қасри знгоринаҳи мино

به زرین تخت جام از قصر زنگارینهٔ مینا

Муқӣми гӯша дил бош ,гар осӯдагии хоҳӣ

مقیم‌گوشهٔ دل باش‌،‌گر آسودگی خواهی

Ки ҳайрат мешавад симоб дар ойӣнаи мино

که حیرت می‌شود سیماب در آیینهٔ مینا

Ҳамон хоки сияҳ акнӯн либоси дил ба бар дорад

همان خاک سیه اکنون لباس دل به بر دارد

Сафо муфтаст мнгрксўти поринаи мино

صفا مفت است منگرکسوت پارینهٔ مینا

Баҳор нашъаам , айши димоғам , бодаи софам

بهار نشئه‌ام‌، عیش دماغم‌، بادهٔ صافم

Маро бояд нишондан дар дил бе кӣнаи мино

مرا باید نشاندن در دل بی‌کینهٔ مینا

Адаб кушед дар забти худ втътил шуд номаш

ادب‌کوشید در ضبط خود وتعطیل شد نامش

Ба рӯзи васл мо монад шаби одинаи мино

به روز وصل ما ماند شب آدینهٔ مینا

Ба офат сахт наздиканд нозуки тинатони бедил

به آفت سخت نزدیکند نازک طینتان بیدل

Буд бо сангу оташи улфати деринаи мино

بود با سنگ و آتش الفت دیرینهٔ مینا