Хаёлаш бар наме тобади шуъӯр , эй бихўдии ҷӯшӣ

خیالش بر نمی‌تابد شعور، ای بیخودی جوشی

намегунҷад ба дидани ҷилвааш эй ҳайрати оғӯшӣ

نمی‌گنجد به دیدن جلوه‌اش ای حیرت آغوشی

ЗъиФиҳо ба ?имаии нигоҳи афканди кори ман

ضعیفیها به ایمای نگاه افکند کار من

Чу мижгон мекунам мизробии оҳанги хомӯшӣ

چو مژگان می‌کنم مضرابی آهنگ خاموشی

Аз он номеҳрбони миннати каши сад ранг эҳсонем

از آن نامهربان منت‌کش صد رنگ احسانیم

Ба ин ҳасрат ки гоҳе мекунад ёди фаромӯшӣ

به این حسرت‌ که ‌گاهی می‌کند یاد فراموشی

На аз субҳӣ хабар дорам на аз шомӣ асар дорам

نه از صبحی خبر دارم نه از شامی اثر دارم

Нигаҳ май пурварам дар сояи хати биногвашӣ

نگه می‌پرورم در سایهٔ خط بناگوشی

Ба рӯй ҷилва ӯ ҳар чаҳ бодобод ме тозам

به روی جلوهٔ او هر چه باداباد می‌تازم

Ба ин як мушти хас дар баҳри оташ май занами ҷӯшӣ

به این یک مشت خس در بحر آتش می‌زنم جوشی

Чунин маҳв хиром кист товуси хаёли ман

چنین محو خرام ‌کیست طاووس خیال من

Ки вокрдаҳи сети фирдавс аз бен ҳар мӯем оғӯшӣ

که واکرده‌ست فردوس از بن هر مویم آغوشی

Ҳунар кун маҳви нисён то сафои дил ба арз ояд

هنر کن محو نسیان تا صفای دل به عرض آید

зи ҷавҳари чашма ойӣна дорад оби хаси пӯшӣ

ز جوهر چشمهٔ آیینه دارد آب خس پوشی

Ба ғифлат аз навой соз ҳастӣ бихбр рафтам

به غفلت از نوای ساز هستی بیخبر رفتم

Шунидан дошт ин афсонагар май доштами гӯшӣ

شنیدن داشت این افسانه گر می‌داشتم گوشی

зи бори ҳасрати дунё дўто гаштему зини ғофил

ز بار حسرت دنیا دوتا گشتیم و زین غافل

Ки ъқбои ҳам наме арзад ба хами гардондани дӯшӣ

که عقبا هم نمی‌ارزد به خم ‌گرداندن دوشی

Ҳубоби ман зи дард бенигоҳӣ доғ шуд бедил

حباب من ز درد بی‌نگاهی داغ شد بیدل

Фурӯғ кулбаам то чанд бошад шамъи хомӯшӣ

فروغ‌ کلبه‌ام تا چند باشد شمع خاموشی