зи урёнии ҷунун мо нашуд мағрури сомонӣ
ز عریانی جنون ما نشد مغرور سامانی
Тавон даст аз ду олами барад агар бошад гиребонӣ
توان دست از دو عالم برد اگر باشد گریبانی
Магар аз худ рӯм то ашкии воҳӣ ба мавҷ ояд
مگر از خود روم تا اشکی وآهی به موج آید
Ки чун шабнам неам сар то қадами ҷузи чашми ҳайронӣ
که چون شبنم نیام سر تا قدم جز چشم حیرانی
Чаҳ сони зибри фалаки арз баландӣҳо диҳад ҳиммат
چه سان زبر فلک عرض بلندیها دهد همت
Ки аз кӯтоҳии ин хайма натавон чиди домоне
که از کوتاهی این خیمه نتوان چید دامانی
Надонам аз кадомин кӯчаи хезади гирди ман ё раб
ندانم از کدامین کوچه خیزد گرد من یا رب
Навой шавқам ва гум кардаам раҳ дар нестоне
نوای شوقم و گم کردهام ره در نیستانی
Табассуми ҷилвае чун субҳ бигузашт азкнори ман
تبسم جلوهای چون صبح بگذشت ازکنار من
Саропоем ниҳон гардид дар гирди намакдонӣ
سراپایم نهان گردید در گرد نمکدانی
зи сӯзи дили таҷаллии манзари барқии сет ҳар узвам
ز سوز دل تجلی منظر برقیست هر عضوم
Чу миҷмар дорам аз як шуълаи сомони чароғоне
چو مجمر دارم از یک شعله سامان چراغانی
зи қурби сояи ман май гудозади Зуҳраи роҳат
ز قرب سایهٔ من میگدازد زهرهٔ راحت
Табӣ дар устихон дорам чу ширӣ дар нестоне
تبی در استخوان دارم چو شیری در نیستانی
Чунин каз ҳар бен мӯи интизори чашми ёқӯбам
چنین کز هر بن مو انتظار چشم یعقوبم
Пас аз мурдан тавонад рехти хоками ранги канъонӣ
پس از مردن تواند ریخت خاکم رنگ کنعانی
Ба зулф ӯ шикасти омодаи ҳасрат дилӣ дорам
به زلف او شکست آمادهٔ حسرت دلی دارم
Ки умрӣ шуд шикан май пурвирд дар снблстонӣ
که عمری شد شکن میپرورد در سنبلستانی
Ба асбоби таъаллуқ ҷамъ натавон ёфт осўдн
به اسباب تعلق جمع نتوان یافت آسودن
Ду олам маҳв гардад то расад мижгон ба мижгонӣ
دو عالم محو گردد تا رسد مژگان به مژگانی
Ҳиўлӣ монад даҳру нақшӣ аз пайкар набаст охир
هیولی ماند دهر و نقشی از پیکر نبست آخر
зи лафзи ин муаммо барнаёмад номи инсонӣ
ز لفظ این معما برنیامد نام انسانی
Агар бедил чўгл поем зи доман барнаме ояд
اگر بیدل چوگل پایم ز دامن برنمیآید
Надорад кӯтаҳии дасти ман аз сайри гиребонӣ
ندارد کوتهی دست من از سیر گریبانی