намедонам зи гулзораш чаҳ гули чидаи сети ҳайронӣ

نمی‌دانم ز گلزارش چه گل چیده‌ست حیرانی

Ба чашмам мекунад мавҷи пари товуси мижгонӣ

به چشمم می‌کند موج پر طاووس مژگانی

Шавам маҳви фано то хоки он раҳ бар серум бошад

شوم محو فنا تا خاک آن ره بر سرم باشد

Мабод аз саҷдаи байнами остонаши зери пешонӣ

مباد از سجده بینم آستانش زیر پیشانی

Тилисми ваҳшат субҳам мапурсед аз саботи ман

طلسم وحشت صبحم مپرسید از ثبات من

Нафаси ҳам ханда дорад бар рухам аз сусти паймонӣ

نفس هم خنده دارد بر رخم از سست پیمانی

Ба ҷавлони ту чун буии гулами кӯи тоби худдорӣ

به جولان تو چون بوی گلم کو تاب خودداری

Ки аз худ рафта бошам то Аннани ранги гирдоне

که از خود رفته باشم تا عنان رنگ گردانی

Чаҳ пардозам ба арзи матлаби дил , сахти ҳайронам

چه پردازم به عرض مطلب دل‌، سخت حیرانم

Ту ҳам охири забони ҳайрати ойӣна май доне

تو هم آخر زبان حیرت آیینه می‌دانی

Фиреби ъушрати изоин анҷуман хӯрдам надонистам

فریب عشرت ازاین انجمن خوردم ندانستم

Ки дорад чун фурӯғи шамъ болидани парешоне

که دارد چون فروغ شمع بالیدن پریشانی

Ба дил гуфтам : азин зиндони тавон номӣ ба дар бурдан

به دل گفتم: ازین زندان توان نامی به در بردن

Надонистам ки ӣнҷо чун нигин сангаст пешонӣ

ندانستم که اینجا چون نگین سنگ است پیشانی

Надорад атласи афлок беш аз пардаи чашмӣ

ندارد اطلس افلاک بیش از پرده چشمی

Чу ашками об май бояд шудан аз нанги урёнӣ

چو اشکم آب می‌باید شدن از ننگ عریانی

Надомати ҳам далели ибрат мардум наме гардад

ندامت هم دلیل عبرت مردم نمی‌گردد

Дринҷо судан дастаст миқрози пушаймонӣ

درینجا سودن دست است مقراض پشیمانی

Касе аз инфеъол ҷурм ҳастӣ бар наме ояд

کسی از انفعال جرم هستی بر نمی‌آید

Муҳӣту қатра як мавҷаст дар олӯдаи домоне

محیط و قطره یک موجست در آلوده دامانی

зи таскини мизоҷи ошиқони фориғи шӯ эй гардун

ز تسکین مزاج عاشقان فارغ شو ای گردون

Ниҳоли ин гулистон нест гардад тока бинишонӣ

نهال این گلستان نیست گردد تاکه بنشانی

Ҳавои софи сети бедили он қадри боғи шаҳодат ро

هوا صاف‌ست بیدل آنقدر باغ شهادت را

Ки субҳаш бенафас гул мекунад аз чашми қурбонӣ

که صبحش بی نفس گل می‌کند از چشم قربانی