Дар зиндагӣ нагаштем манзури ошноӣ

در زندگی نگشتیم منظور آشنایی

Уфтад назар ба хоками чашмии зи нақши пое

افتد نظر به خاکم چشمی ز نقش پایی

Ҳамкисват ҳубобам урёнем ниҳон нест

همکسوت حبابم عریانیم نهان نیست

Чун ман надорад ин баҳри шахси тнки радое

چون من ندارد این بحر شخص تنک ردایی

Баъд аз фанои ғуборами шӯр қиёмат ангехт

بعد از فنا غبارم شور قیامت انگیخت

Бар хоки ман ситам кард фарёди серумаи сое

بر خاک من ستم کرد فریاد سرمه‌سایی

Хон мол ҳастӣ ибрат насибе дошт

خوان مآل هستی عبرت نصیبیی داشت

Шуд сайр ҳар каси ӣнҷо аз хӯрдани қафое

شد سیر هر کس اینجا از خوردن قفایی

Дар коргоҳи таҷдиди ҳайрони ранг ва бӯ бош

در کارگاه تجدید حیران رنگ و بو باش

Чандин баҳор дорад гулзори биўФоиӣ

چندین بهار دارد گلزار بیوفایی

Мино нахурда бар санг кам раст аз дили танг

مینا نخورده بر سنگ کم رست از دل تنگ

Паҳлу тиҳӣ кун аз хеш дар базми паст ҷое

پهلو تهی کن از خویش در بزم پست جایی

Кайфияти мурувват дар чашми дӯстони баст

کیفیت مروت در چشم دوستان بست

Мижгон магар бабанданд то гул кунад ҳаёе

مژگان مگر ببندند تا گل کند حیایی

Ҷузи ибратӣ ки дорем дигар чаҳ вонмоиим

جز عبرتی که داریم دیگر چه وانماییم

Ойӣна кард моро найранги худнамое

آیینه کرد ما را نیرنگ خودنمایی

Ҷое ки натоонаш бигирифт хас ба дандон

جایی که ناتوانش بگرفت خس به دندان

Ангушт зинҳорастгар қад кашад Асое

انگشت زینهارست‌ گر قد کشد عصایی

Ҳиммати зтрки дунё бар қадари худ чаҳ нозад

همت زترک دنیا بر قدر خود چه نازد

Мижгон баланд шуд лек миқдори пушти пое

مژگان بلند شد لیک مقدار پشت پایی

Ҷайби даридаи субҳи мактуби ин паём аст

جیب دریدهٔ صبح مکتوب این پیام است

К-эии бихбр чунин бош дунёсти ханда ҷое

کای بیخبر چنین باش دنیاست خنده جایی

Асрори пардаи дили мафҳум ҳозирон нест

اسرار پردهٔ دل مفهوم حاضران نیست

Бедили з давр дорем дар гӯши ҳмсдоиӣ

بیدل ز دور داریم در گوش همصدایی