Дар гирифтаи сети замин то ба фалак бе срўпоиӣ
در گرفتهست زمین تا به فلک بیسروپایی
эй ҳаёи нашъаи мабодои ту ба ин ранги броиӣ
ای حیا نشئه مبادا تو به این رنگ برآیی
Хоки хур то нахурӣ ишваи асбоби такаллуф
خاک خور تا نخوری عشوهٔ اسباب تکلف
Ҷғди вайронаи шӯй ба ки кунӣ хонаи худоӣ
جغد ویرانه شوی به که کنی خانه خدایی
Ҳркҷокўкби иқболи ҷунуни нози фурушад
هرکجاکوکب اقبال جنون ناز فروشد
Тоҷи шоҳии сети ғубори қадами обилаи пое
تاج شاهیست غبار قدم آبله پایی
Ибрати ободи ҷаҳони фурсат афсӯс надорад
عبرتآباد جهان فرصت افسوس ندارد
Мижа бар ҳам заданаст он кафи дастӣ ки басое
مژه بر هم زدن است آن کف دستی که بسایی
Файзи иқболи қноъткдаҳи фақри расотар
فیض اقبال قناعتکدهٔ فقر رساتر
намекунад сояи девори дарин гӯшаи ҳумое
میکند سایهٔ دیوار درین گوشه همایی
Зини тмошокдаҳи ҳайронии мо ранг нагирад
زین تماشاکده حیرانی ما رنگ نگیرد
Варақи оинаи мушкил ки тавон кард ҳиное
ورق آینه مشکل که توان کرد حنایی
Ҳасани таҳқиқгар аз айну сӯии пардаи кушояд
حسن تحقیق گر از عین و سوی پرده گشاید
Тарӣу об баҳам нест ба ин танги қабое
تری و آب بهم نیست به این تنگ قبایی
Ғайрат меҳр нтобад асар ҳастӣ анҷум
غیرت مهر نتابد اثر هستی انجم
Сарфаи мост ки дар оина мо нанамое
صرفهٔ ماست که در آینهٔ ما ننمایی
Шуълае хост ба меҳмонии хошоки иҷозат
شعلهای خواست به مهمانی خاشاک اجازت
Гуфт : дар ман натавон ёфт марогар ту биёе
گفت: در من نتوان یافت مرا گر تو بیایی
Май кашам ҳар нафас аз ҷайб тапидани сари дигар
میکشم هر نفس از جیب تپیدن سر دیگر
Дорам аз гирди раҳати оина бе срўпоиӣ
دارم از گرد رهت آینهٔ بیسروپایی
Чашми баррӯии тўнгшўдксии ғайри ниқобат
چشم برروی تونگشودکسی غیر نقابت
Маҳви гири оинау акс ки аз пардаи броиӣ
محو گیر آینه و عکس که از پرده برآیی
Бедил аз мо натавон хост чаҳ афғон чаҳ тараннум
بیدل از ما نتوان خواست چه افغان چه ترنم
Неи ин базми шикастаи сети нафас дар лаби ное
نی این بزم شکستهست نفس در لب نایی