Моиему дилии срўрқ бесару пое

ماییم و دلی سرورق بی سر و پایی

Чун обилаи саҳройӣ ва чун нолаи ҳавоӣ

چون آبله صحرایی و چون ناله هوایی

Аз пардаи номӯсӣ афлок кашидем

از پردهٔ ناموسی افلاک کشیدیم

Нанагӣ ки кашад лоғарӣ аз танги қабое

ننگی‌ که‌ کشد لاغری از تنگ قبایی

Гомӣ ба раҳат нозада дар хок нишастем

گامی به ‌رهت نازده در خاک نشستیم

Чун ашк ба ин ранг дамид обилаи пое

چون اشک به این رنگ دمید آبله پایی

Ҷуръати ҳаваси тоқат даврӣ натавон буд

جرأت هوس طاقت دوری نتوان بود

Захмаст ҳамагар мижаи вории сети ҷудоӣ

زخم است همه ‌گر مژه واری‌ست جدایی

Дили моили таҳрири суҷудии сет ки имрӯз

دل مایل تحریر سجودی‌ست ‌که امروز

Нақши қадам ӯ варақӣ карда ҳиное

نقش قدم او ورقی‌ کرده حنایی

эй оинаи гирди нафасӣ беш надорам

ای آینه‌ گرد نفسی بیش ندارم

Зин беш маро дар назар ман нанамое

زین بیش مرا در نظر من ننمایی

Ҳиммат напасандад ки ба ин ҳастӣ мавҳум

همت نپسندد که به این هستی موهوم

Чун акс дар ойӣна кунам хонаи худоӣ

چون عکس در آیینه کنم خانه خدایی

Даркишвари яъсӣ ки саҳари ханда шом аст

درکشور یأسی ‌که سحر خندهٔ شام است

Хафоаши шӯй ба ки диҳии арзи ҳумое

خفاش شوی به‌ که دهی عرض همایی

Зини ҷӯши ғуборӣ ки гирифтаи сети ҷаҳон ро

زین جوش غباری ‌که‌ گرفته‌ست جهان را

Фатҳ дар хайбар кун агар чашми гушойӣ

فتح در خیبر کن اگر چشم‌ گشایی

То чанд харошади асари лофи гулӯят

تا چند خراشد اثر لاف ‌گلویت

Довӯд нахоҳӣ шудан аз нағмаи сарое

داوود نخواهی شدن از نغمه سرایی

Гар чун маи нави саркашӣ аз манзари таслим

گر چون مه نو سرکشی از منظر تسلیم

Бӯсади лаби бомати фалак аз аҷзи банноӣ

بوسد لب بامت فلک از عجز بنایی

Бар ҳамзани кайфияти яктое мо нест

بر همزن‌ کیفیت یکتایی ما نیست

Ин саҷда ки бар пайкари мобсти дутоӣ

این سجده که بر پیکر مابست دوتایی

Бедили тиҳӣ аз хеш шудӣ мо ва миннат чист

بیدل تهی از خویش شدی ما و منت چیست

эй сифр бар аъдоди тааюни нФзоиӣ

ای صفر بر اعداد تعین نفزایی