эй хаёли қоматати оҳи заъифонро Асо
ای خیالِ قامتت آهِ ضعیفان را عصا
Бар рахти назораҳоро лағзиш аз ҷӯши сафо
بر رخت نظارهها را لغزش از جوشِ صفا
Нашъаи сдхми шароб аз чашми мастати ғамза Эй
نشئهٔ صدخم شراب از چشمِ مستت، غمزهای
Хунбҳоии сад чаман аз ҷилваи ҳайти як адо
خونبهای صدچمن از جلوههایت، یکادا
Ҳмчўоиинаҳи ҳазорат чашми ҳайрони рӯ ба рӯ
همچو آیینه هزارت چشمِ حیران روبهرو
Ҳмчўкокли як ҷаҳони ҷамъи парешони дрқФо
همچو کاکل یکجهان جمعِ پریشان در قفا
Теғи мижгонат ба оби ноз доман ме кашад
تیغِ مژگانت به آبِ نازْ دامنمیکشد
Чашми махмурат ба хӯни ток май бандади ҳино
چشمِ مخمورت بهخونِ تاک میبنددحنا
Абрӯии мишкӣнат аз бор тағофул гашта хам
ابرویِ مِشکینت از بارِ تغافل گشتهخم
Мондаи зулфи саркашати зи андешаи дилҳо дўто
مانده زلفِ سرکشت ز اندیشهٔ دلها، دوتا
Ранги холати серума дар чашм тамошо ме кунад
رنگِ خالت سرمه در چشمِ تماشا میکند
Гирд хатат медиҳад ойӣнаи дилро ҷило
گَردِ خطّت میدهد آیینهٔ دل را جلا
Баста бар боли асирати номаи парвози ноз
بسته بر بالِ اسیرت نامهٔ پروازِ ناز
Хуфта дар хӯни шаҳидати ҷӯши гулзори бақо
خفته در خونِ شهیدت جوشِ گلزارِ بقا
АзсФои оризат ҷон мечакадгоҳ арақ
از صفای عارضت جانمیچکد گاهِ عرق
Вази шикасти турраи ?ути дил май дамади ҷои садо
وز شکستِ طُرِّهات، دلمیدمد جای صدا
Лаъли хомӯшатгар аз мавҷи табассум дам занад
لعلِ خاموشت گر از موجِ تبسم دمزند
Ғунча созад дар чамани пероҳани азхҷлти қабо
غنچه سازد در چمن پیراهن از خجلت قبا
Аз нигоҳати нашъаҳо болида ҳар мижгон задан
از نگاهت نشئهها بالیده هر مژگان زدن
Вази хиромати фитнаҳо ҷӯшида аз ҳар нақши по
وز خرامت فتنهها جوشیده از هر نقشِ پا
Ҳркҷои завқи тамошояти барандозади ниқоб
هرکجا ذوقِ تماشایت براندازد نقاب
Гар ҷамолат ом созад рухсати назора ро
کیست گردد یکمژهبرهمزدن، صبرآزما
Охир аз худ рафтанами роҳӣ ба фаҳми нози барад
گر جمالت عامسازد، رخصتِ نظاره را
Кист гардад як мижаи барҳам задани сброзмо
مردمک از دیدهها پیش از نگه، گیردهوا
Мардумак аз дидаҳо пеш аз нигаҳ гирад ҳаво
آخر ازخودرفتنم، راهی به فهمِ ناز برد
Сӯхтами чндонкаҳ бо хуии тўгштми ошно
سوختم چندانکه با خویِ توگشتم آشنا
Умрҳо шуд дрҳўоити бол аҷзӣ ме занад
عمرها شد در هوایت بالِ عجزی میزند
Токҷои прўозгирди бедил аз дасти дуо
تا کجا پروازگیرد بیدل از دستِ دعا؟