Барони серум ки зи домани буруни кашами по ро

بر آن سرم که ز دامن برون کشم پا را

Ба ҷайби обилаи резами ғубори саҳро ро

به جیب آبله ریزم غبار صحرا را

Ба саъии дидаи ҳайрони дил аз тапиш нанишаст

به سعی دیدهٔ حیران، دل از تپش ننشست

Гҳркнд чаҳ қадари хушки оби дарё ро

گهر کند چه‌قدر خشک، آب دریا را

Асргмаст ба гирди касоди ин бозор

اثر گم است به گرد کساد این بازار

Ҳамон ба нола фурушед дарди дилҳо ро

همان به ناله فروشید، دردِ دلها را

зи хеши гум шуданами кунҷ ъзлтӣ дорад

ز خویش گم شدنم، کنج عزلتی دارد

Ки бор нест дар он пардаи ваҳми анқо ро

که بار نیست در آن پرده وهم عنقا را

Забони дарди дили осон наметавон фаҳмид

زبان درد دل آسان نمی‌توان فهمید

Шикастаанд ба сад ранги шишаи мо ро

شکسته‌اند به صد رنگ، شیشهٔ ما را

Фазои хилвати дили ҷилваи гоҳ ғайриӣ нест

فضای خلوت دل، جلوه‌گاه غیری نیست

Шикофтем ба номи ту ин муаммо ро

شکافتیم به نام تو این معما را

Нигоҳи ёри зи паҳлавӣ ноз ме болад

نگاه یار، ز پهلوی ناز می‌بالد

Ба қдрншӣаҳ баландаст мавҷи саҳбо ро

به قدر نشئه بلند است موج، صهبا را

Махӯр фиреби Гана аз ҳаваси гудозии яъс

مخور فریب غنا از هوس‌گدازی یأس

Мабод об диҳад мазраъи таманно ро

مباد آب دهد مزرع تمنا را

зи ҷӯши софии дил , ҷисм , ҷон тавонад шуд

ز جوش صافی دل‌، جسم، جان تواند شد

Ба саъии шиша парӣ кардаанд хоро ро

به سعی، شیشهٔ پری کرده‌اند، خارا را

Ба ғайр акс надонам дигар чаҳ хоҳӣ дид

به غیر عکس، ندانم دگر چه خواهی دید

Агар дар оинаи бинии ҷамоли якто ро

اگر در آینه بینی جمال یکتا را

Ба ФФр такя задӣ бигузар аз тамаллуқи халқ

به فقر تکیه زدی، بگذر از تملق خلق

Ба марги решаи дўондии дрозкни по ро

به مرگ ریشه دواندی، دراز کن پا را

Чаҳ сон ба ъушрати вомондагони рисии бедил

چه‌سان به عشرت واماندگان رسی بیدل

Ба чашми обилаи пои надидае мо ро

به چشم آبلهٔ پا، ندیده‌ای ما را