Ҷузи пеш мо махонед афсонаи фано ро
جز پیش ما مخوانید افسانهٔ فنا را
Ҳаркас наме шиносади овози ошно ро
هر کس نمیشناسد آواز آشنا را
Аз тоқу қасри днёкзи хок Вахшат чинед
از طاق و قصر دنیا، کز خاک و خشت چینید
Ҳайфаст паст гиред миъроҷи пушти по ро
حیف است پست گیرید معراج پشت پا را
Чашми тамаъи мдўзиди бркисаҳи хасисон
چشم طمع مدوزید بر کیسهٔ خسیسان
Боўрнмӣ тавон дошт саг нон диҳад гадо ро
باور نمیتوان داشت سگ نان دهد گدا را
Рӯзии ду зини бизоъати мурдан кафил ҳастӣ сет
روزی دو زین بضاعت مردن کفیل هستیست
Барги маоши мокрди тқдирхўнбҳо ро
برگ معاش ما کرد تقدیر خونبها را
Дар чашм кас намонда сети гунҷоиши мурувват
در چشم کس نماندهست گنجایش مروت
Зини хонаҳо чаҳ миқдор танагӣ гирифт ҷо ро
زین خانهها چه مقدار تنگی گرفت جا را
Аз дастбурди ҳоҷати нам дар ҷабин надорем
از دستبرد حاجت، نم در جبین نداریم
Охрҳҷўми матлаби шасти азърқи ҳаё ро
آخر هجوم مطلب، شست از عرق حیا را
Ҷузи нашъаи таҷарруди шоиста ҷунун нест
جز نشئهٔ تجرد شایستهٔ جنون نیست
Сарфи баҳори мокни рангии згли ҷудо ро
صرف بهار ما کن رنگی ز گل جدا را
То зиндаем бояд дар фикри хеши мурдан
تا زندهایم باید در فکر خویش مردن
Гардун бе муруввати брмогмошти мо ро
گردون بیمروت بر ما گماشت ما را
Оҳами з норасоӣ шуд ашк ва бо арақи сохт
آهم ز نارسایی شد اشک و با عرق ساخت
Пастии сетгар хиҷолат шабнам кунад ҳаво ро
پستیست گر خجالت، شبنم کند هوا را
Бекории охркори дасти маро ба хӯни баст
بیکاری آخر کار دست مرا به خون بست
Рангин наметавон кард зини бештари ҳино ро
رنگین نمیتوان کرد زین بیشتر حنا را
Даст дар остинам бедоман Гана нест
دست در آستینم، بی دامن غنا نیست
Субҳаст бо иҷобати номаҳрами дуо ро
صبح است با اجابت نامحرم دعا را
Аз ҳаркии хоҳии имдоди аввали талофӣ аш кун
از هر که خواهی امداد، اول تلافیاش کن
Дастигар надории заҳмати мадаи Асо ро
دستی اگر نداری، زحمت مده عصا را
Хоки замини одобгар паии сипар тавон кард
خاک زمین آداب گر پی سپر توان کرد
эй тухми одамият бар сргзори по ро
ای تخم آدمیت، بر سر گذار پا را
Ҳангоми шеби бедил куфраст шуълаи хуӣ
هنگام شیب بیدل کفر است شعلهخویی
Миҳроб кибр натавон кардани қади дўто ро
محراب کبر نتوان، کردن قد دوتا را