эй ҷилваи ту саришкани шани офтоб

ای جلوهٔ تو سرشکن شان آفتاب

Хандидаи матлаъи ту ба девони офтоб

خندیده مطلع تو به دیوان آفتاب

Пайғоми аҷзи ман зи ғурурати шунидании сет

پیغام عجز من ز غرورت شنیدنی‌ست

Мактуб соя дораму унвони офтоб

مکتوب سایه دارم و عنوان آفتاب

Дар ҳркҷои нигоҳи пари афшони рӯз буд

در هرکجا نگاه پر افشان روز بود

Шавқи ту ди Ашти ӣнҳамаи сомони офтоб

شوق تو د‌اشت اینهمه سامان آفتاب

Шаби маҳв антзортў будам дамид субҳ

شب محو انتظارتو بودم دمید صبح

Гаштам ба ёд рӯй ту қурбони офтоб

گشتم به یاد روی تو قربان آفتاب

Чун сояи поймоли хасу хор беҳтар аст

چون سایه پایمال خس و خار بهتر است

Он сирка нест гарми зи эҳсони офтоб

آن سرکه نیست‌گرم ز احسان آفتاب

Аз чархи сифлаи ком чаҳ ҷӯям ки ин хасис

از چرخ سفله‌کام چه جویم‌که این خسیس

Ҳар шаб ниҳон кунад ба бағали нони офтоб

هر شب نهان‌کند به بغل نان آفتاب

Ҳиммат ба ҷаҳди шабнами мо нозамӣ кунад

همت به جهد شبنم ما نازمی‌کند

Бастем ашки хеш ба мижгони офтоб

بستیم اشک خویش به مژگان آفتاب

эй лаъли ёри забти табассум мурувват аст

ای لعل یار ضبط تبسم مروت است

То нашиканӣ ба хандаи намакдони офтоб

تا نشکنی به خنده نمکدان آفتاب

Чун моҳи нави зи шӯҳрат расвоӣ ам мапурс

چون ماه نو ز شهرت رسوایی‌ام مپرس

Чокӣ кашидаам згрибони офтоб

چاکی کشیده‌ام زگریبان آفتاب

Бедил ба ҳасани матлаъи нозаш чисон расем

بیدل به حسن مطلع نازش چسان رسیم

Мо ракаи зарраи сохтаи ҳайрони офтоб

ما راکه ذره ساخته حیران آفتاب