Ишқ аз хоки ман он рӯз ки ваҳшат май бехат

عشق از خاک من آن روز که وحشت می‌بیخت

Рафт гардии зи худу оинаи ҳайрат май рехт

رفت ‌گردی ز خود و آینه حیرت می‌ریخت

Рафтаам аз ду ҷаҳон бар асари ваҳшати дил

رفته‌ام از دو جهان بر اثر وحشت دل

Ёрб ин гирд ба домон ки хоҳад овехт

یارب این گرد به دامان که خواهد آویخت

Роми фурсати сабаби қатъ умедаст ӣнҷо

رم فرصت سبب قطع امید است اینجا

Тори созами зи парешонеи ин нағма гусехт

تار سازم ز پریشانی این نغمه گسیخت

Чашми ибрати зи парешонеи ҳолами равшан

چشم عبرت ز پریشانی حالم روشن

Ҳечкас серума ба кайфияти ин гирди нбихт

هیچکس سرمه به ‌کیفیت این گرد نبیخت

Ашк бетобам ва аз шавқ суҷудат дорам

اشک بی‌تابم و از شوق سجودت دارم

Он қадри сабр ки бо хок тавонам омехт

آنقدر صبر که با خاک توانم آمیخت

Ҳар қадам дар талаби васли дучори хешам

هر قدم در طلب وصل دچار خویشم

Шавқ ӯ оинаҳо бар сар роҳам овехт

شوق او آینه‌ها بر سر راهم آویخت

Ҷайб ҳастӣ қафаси чок ваболаст ӣнҷо

جیب هستی قفس چاک وبال است اینجا

Офияти кисвати он пунба ки дар шуъла гурехт

عافیت ‌کسوت آن پنبه ‌که در شعله ‌گریخت

Зини биёбони сар хорӣ нашуд аз ман рангин

زین بیابان سر خاری نشد از من رنگین

Пои хобидаи ман оби рухи обилаи рехт

پای خوابیدهٔ من آب رخ آبله ریخت

Як қалами арсаи таслими Фноиим чу субҳ

یک قلم عرصهٔ تسلیم فناییم چو صبح

Бедил аз мо ба нафас низ тавон гирд ангехт

بیدل از ما به نفس نیز توان ‌گرد انگیخت