Ойӣнаи дили доғ ҷило монаду нафаси сӯхт

آیینهٔ دل داغ جلا ماند و نفس سوخت

Фарёд ки равшан нашуд ин оташу хаси сӯхт

فریاد که روشن نشد این آتش و خس سوخت

Водошт з озодӣам алФткдаҳи ҷисм

واداشت ز آزادی‌ام الفتکدهٔ جسم

Парвози ман аз гармии оғӯши қафаси сӯхт

پرواز من از گرمی آغوش قفس سوخت

Оҳанги раҳил аз ду ҷаҳон дӯд баровард

آهنگ رحیل از دو جهان دود برآورد

Ин қофиларо шуълаи овози ҷараси сӯхт

این قافله را شعلهٔ آواز جرس سوخت

Сармоя дар андешаи асбоб талаф шуд

سرمایه در اندیشهٔ اسباب تلف شد

Оҳ аз нафасӣ чанд ки дар шуғли ҳаваси сӯхт

آه از نفسی چند که در شغل هوس سوخت

Аз пастӣ ҳиммат нараседем ба анқо

از پستی همت نرسیدیم به عنقا

Парвози баландӣ ба таҳи боли магаси сӯхт

پرواز بلندی به ته بال مگس سوخت

Гар хоби адам бар ду ҷаҳон шом гуморд

گر خواب عدم بر دو جهان شام گمارد

Дил нест чароғӣ ки тавон бар сари каси сӯхт

دل نیست چراغی که توان بر سر کس سوخت

По обила кардем дигар барги талаби кӯ

پا آبله کردیم دگر برگ طلب کو

Бедили арақи саъй дар ин пардаи нафаси сӯхт

بیدل عرق سعی در این پرده نفس سوخت