Ҳркҷо гул кард доғӣ бар дили девонаи сӯхт
هرکجا گل کرد داغی بر دل دیوانه سوخت
Ин чароғи биксӣ то сӯхт дар вайронаи сӯхт
اینچراغ بیکسی تا سوخت در ویرانه سوخت
Олам аз хокистари мо мавҷ соғар ме занад
عالم از خاکستر ما موج ساغر میزند
Чашми махмур ки моро ӣнқадари мастонаи сӯхт
چشم مخمور که ما را اینقدر مستانه سوخت
Ҳасани як мижгони нигаҳро рухсати шухии надод
حسن یک مژگان نگه را رخصت شوخی نداد
Шамъи ин маҳфили тапишҳо дар пари парвонаи сӯхт
شمع این محفل تپشها در پر پروانه سوخت
Муждаи васл ту шуд ғоратгари осоишам
مژده وصل تو شد غارتگر آسایشم
Хоб дар чашмами ҳамон ширинии афсонаи сӯхт
خواب در چشمم همان شیرینی افسانه سوخت
Вазъи дунёи ҳеҷ бар девона таъсиӣ накард
وضع دنیا هیچ بر دیوانه تاثیری نکرد
Бештари ин барқи ибрати хирмани фарзонаи сӯхт
بیشتر این برق عبرت خرمن فرزانه سوخت
Доғ дил шуд раҳнамои кӯҳу ҳомӯни лола ро
داغ دل شد رهنمای کوه و هامون لاله را
Сар ба саҳро мезанад ҳар каси матоъи хонаи сӯхт
سر به صحرا میزند هر کس متاع خانه سوخت
Барқи номӯси муҳаббатро чу доғ ойӣна ам
برق ناموس محبت را چو داغ آیینهام
Ман ба хокстрншстмгар дили бегонаи сӯхт
من به خاکسترنشستم گر دل بیگانه سوخت
Мастии чашми туро нозам ки барқи ҳайраташ
مستی چشم تو را نازمکه برق حیرتش
Мавҷ майро чун нигаҳ дар дидаи паймонаи сӯхт
موج می را چون نگه در دیدهٔ پیمانه سوخت
Бас ки хубонро зи рашки ҷилваи ?ут доғаст дил
بس که خوبان را ز رشک جلوهات داغ است دل
наме тавон аз оташи санги санами бтхонаҳи сӯхт
میتوان از آتش سنگ صنم بتخانه سوخت
Даври чашми бади зиёнкори замини улфатам
دور چشم بد زیانکار زمین الفتم
Мазраъӣ дорам ки бояд чун сапандами донаи сӯхт
مزرعی دارم که باید چون سپندم دانه سوخت
Орзӯҳо дар нафас хӯн кард истиғнои дил
آرزوها در نفس خون کرد استغنای دل
Нола дар занҷир аз тамкини ин девонаи сӯхт
ناله در زنجیر از تمکین این دیوانه سوخت
Бсмли он тоирами бедил ки дар гулзори шавқ
بسمل آن طایرم بیدلکه در گلزار شوق
Чун шарор аз гармии парвоз бе тобонаи сӯхт
چون شرار از گرمی پرواز بیتابانه سوخت