Ёд васлӣ кардам оғӯши ман девонаи сӯхт
یاد وصلی کردم آغوش من دیوانه سوخت
Лолаи сон аз гармии ин май дили паймонаи сӯхт
لالهسان از گرمی این می دل پیمانه سوخت
Нола ҳо рафт аз дилу эҳром озодӣ набаст
نالهها رفت از دل و اِحرام آزادی نبست
Партави худро дар аввали шамъи ин кошонаи сӯхт
پرتو خود را در اول شمع این کاشانه سوخت
Вақти риндии хуш ки дар мотами сарои эътибор
وقت رندی خوش که در ماتمسرای اعتبار
Хирман ҳастӣ чу барқ аз хандаи мастонаи сӯхт
خرمن هستی چو برق از خندهٔ مستانه سوخت
Даври дор аз зулфаш эй машшотаи густох , даст
دور دار از زلفش ای مشاطهٔ گستاخ، دست
Оташи ин дӯд наздик аст хоҳад шонаи сӯхт
آتش این دود نزدیک است خواهد شانه سوخت
Ишқ ҳарҷо дар хаёли маҷлис ороӣ нишаст
عشق هرجا در خیالِ مجلسآرایی نشست
Ҳар ду олам дар чароғи кулбаи девонаи сӯхт
هر دو عالم در چراغ کلبهٔ دیوانه سوخت
Мо на танҳо дар шиканҷи ҷисми гардидеми хок
ما نه تنها در شکنج جسم گردیدیم خاک
эй басои ганҷӣ ки нақди хеш дар вайронаи сӯхт
ای بسا گنجی که نقد خویش در ویرانه سوخت
Изтироби ҳоли дил , моро ба ҳайрат доғ кард
اضطراب حال دل، ما را به حیرت داغ کرد
Оташи ин хонаи рахти мо буруни хонаи сӯхт
آتش این خانه رخت ما برون خانه سوخت
Дӯди ҳам дастӣ ба домони шарори мо назд
دود هم دستی به دامان شرار ما نزد
Охир аз берешагӣ дар мазраъи мо донаи сӯхт
آخر از بیریشگی در مزرع ما دانه سوخت
То саводи сатрӣ аз рамзи вафо равшан шавад
تا سواد سطری از رمز وفا روشن شود
Сад нафас бояд ба таҳқиқи пари парвонаи сӯхт
صد نفس باید به تحقیق پر پروانه سوخت
Олимии бедил ба ҳарфи икдгри ороми бохт
عالمی بیدل به حرف یکدگر آرام باخت
Ғифлати мо ҳам димоғи хоб дар афсонаи сӯхт
غفلت ما هم دماغ خواب در افسانه سوخت