Нигоҳи ваҳшии Лайлӣ чаҳ афсун кард саҳро ро

نگاه وحشی لیلی چه افسون کرد صحرا را

Ки нақши пои оҳӯи чашм маҷнӯн кард саҳро ро

که‌ نقش پای آهو چشم مجنون کرد صحرا را

Дил аз доғи муҳаббатгар ба ин девонагӣ болад

دل از داغ محبت‌ گر به این دیوانگی بالد

Ҳамон як лола хоҳад ташт пурхӯн кард саҳро ро

همان‌ یک‌ لاله‌ خواهد تشت‌ پرخون‌ کرد‌ صحرا را

Баҳори тозаи рӯеи ҳасани Фирдавсӣ дигар дорад

بهار تازه‌رویی حسن فردوسی دگر دارد

Кушоди ҷабҳаи рашки рубъ маскӯн кард саҳро ро

گشاد جبهه رشک ربع مسکون‌ کرد صحرا را

Ба пастии дрнмонигар ба осўдн напардозӣ

به پستی درنمانی‌ گر به آسودن نپردازی

Ғубор пурфишон ҳам дӯш гардун кард саҳро ро

غبار پرفشان هم دوش‌ گردون‌ کرد صحرا را

Димоғи аҳли машраб бо фузулӣ барнаме ояд

دماغ اهل مشرب با فضولی برنمی‌آید

Ҳуҷуми ин иморатҳо дигаргун кард саҳро ро

هجوم این عمارت‌ها دگرگون‌ کرد صحرا را

з худдорӣ надонистем қадари айши озодӣ

ز خودداری ندانستیم قدر عیش آزادی

Дили ғофил ба кунҷи хона мадфӯн кард саҳро ро

دل غافل به کنج خانه مدفون‌ کرد صحرا را

Надонам гирдбод аз мактаби фикр ки ме ояд

ندانم گردباد از مکتب فکر که می‌آید

Ки ин як мисраи печида мавзун кард саҳро ро

که‌ این یک مصرع پیچیده موزون‌ کرد صحرا را

Ба қадар вусъатаст омодаи истеъдоди нанагии ҳам

به قدر وسعت است آماده استعداد ننگی هم

Баландии нанги чин бар доман афзӯн кард саҳро ро

بلندی ننگ چین بر دامن افزون‌ کرد صحرا را

Ғуборамро надонам дар чаҳ олами афканд ёрб

غبارم را ندانم در چه عالم افکند یا رب

Ғами озодӣ эй каз шаҳр берун кард саҳро ро

غم آزادی‌ای کز شهر بیرون‌ کرد صحرا را

Ба киштӣ аз дили маъюс бояд бигузарам бедил

به کشتی از دل مأیوس باید بگذرم بیدل

Шикасти ин обилаи чандон ки Ҷайҳун кард саҳро ро

شکست‌ این‌ آبله‌ چندان‌ که‌ جیحون‌ کرد صحرا را