Гардии зи хеш рафтан мо ҳеҷ брнхост

گردی ز خویش رفتن ما هیچ برنخاست

Чун гул дароӣ қофилаи ранги бисдост

چون گل درای قافلهٔ رنگ بیصداست

То сари ниҳод ҳем ба хок дар ниёз

تا سر نهاد‌ه ایم به خاک در نیاز

Монанди сояи ҷабҳаи мо маҳв нақш пост

مانند سایه جبههٔ ما محو نقش پاست

Бунёди мо чу ғунчаи тилисм ҳавоӣ туаст

بنیاد ما چو غنچه طلسم هوای توست

То сар баҷост буии хаёли ту мағзи мост

تا سر بجاست بوی خیال تو مغز ماست

Кас ройгон начед гул аз боғи эътибор

کس رایگان نچید گل از باغ اعتبار

Оби ақиқу нашъа май низ хўнбҳост

آب عقیق و نشئهٔ می نیز خونبهاست

Орифи шикасти рангаш аз огоҳии сету бас

عارف شکست رنگش از آگاهی‌ست و بس

Буии расидагӣ ба самар силӣ ҷафост

بوی رسیدگی به ثمر سیلی جفاست

Он кист фикр бебарӣ аз пош нафиканд

آن‌کیست فکر بی‌بری از پاش نفکند

Аз сояи сарв низ дарин бӯстони дўтост

از سایه سرو نیز درین بوستان دوتاست

Моро фанои шиканҷаи парвоз шавқ нест

ما را فنا شکنجهٔ پرواز شوق نیست

Шабнами дамӣ ки рафт зи худ ҷавҳар ҳавост

شبنم دمی‌که رفت ز خود جوهر هواست

Ноошнои сӯрати вомондагон на ем

ناآشنای صورت واماندگان نه‌ایم

Мо ро баи қадари обила , ойӣна зер пост

ما رابه قدر آبله‌، آیینه زیر پاست

Шавқи фусурда аз нигаҳӣ тоза ме шавад

شوق فسرده از نگهی تازه می‌شود

Як барги коҳи шуълаи вомондаро Асост

یک برگ کاه شعلهٔ وامانده را عصاست

Умрии сети нози оинаи аҷз май кашем

عمری‌ست ناز آینهٔ عجز می‌کشیم

Ранги шикастаи ҳам ба мизоҷ дил ошност

رنگ شکسته هم به مزاج دل آشناست

Ҳарчанд мо ба гирд хиромаш наме расем

هرچند ما به‌گرد خرامش نمی‌رسیم

Баргаштааст он мижа умедҳо расост

برگشته است آن مژه امیدها رساست

Бедил чу неи з нола надорем чора Эй

بیدل چو نی ز ناله نداریم چاره‌ای

То роҳи ҷунбишии знФси дрглўии мост

تا راه جنبشی زنفس درگلوی ماست