Мо ва ман шӯри гирифторӣ ҳост
ما و من شور گرفتاری هاست
Решаи донаи занҷири садост
ریشهٔ دانهٔ زنجیر صداست
Аз гулу сабзаи ин боғ мапурс
از گل و سبزه این باغ مپرس
Олимии по ба гулу сар ба ҳавост
عالمی پا به گل و سر به هواست
Қайди мо шоҳид озодӣ ӯст
قید ما شاهد آزادی اوست
Тавқи қамарии ҳамаи дами срўнмост
طوق قمری همه دم سرونماست
Муҳаррамони ғунчаи боғ адаб анд
محرمان غنچهٔ باغ ادب اند
Чашми вокрдни мо тарк ҳаёст
چشم واکردن ما ترک حیاست
Аҷз дар ҳеҷ макон пинҳон нест
عجز در هیچ مکان پنهان نیست
Обилаи зери қадам ҳам расвост
آبله زیر قدم هم رسواست
Халқ дар ҳасрати бекории мард
خلق در حسرت بیکاری مرد
Дасту пои ҳама муштоқ ҳиност
دست و پای همه مشتاق حناست
Чаҳ ситам буд ки дили сӯрати баст ?
چه ستم بود که دل صورت بست؟
Умрҳо шуд гуҳар аз баҳр ҷудост
عمرها شد گهر از بحر جداست
Маънӣ аз лафз сафо ме хоҳад
معنی از لفظ صفا میخواهد
Оташи санг ба фикр миност
آتش سنگ به فکر میناست
Барқи маънӣ ба сиёҳӣ назанад
برق معنی به سیاهی نزند
Хат агар ҷилва кунад , дурнамост
خط اگر جلوه کند، دورنماست
Каъбау дайри тсӣ кода нест
کعبه و دیر تسی کده نیست
Дарди ноёбии матлаб ҳама ҷост
درد نایابی مطلب همه جاست
Мункири қади ду то натавон буд
منکر قد دو تا نتوان بود
Ончӣ бардорадат аз хеш , Асост
آنچه برداردت از خویش، عصاست
Фикри ҷамъияти дил чанд кунед ?
فکر جمعیت دل چند کنید؟
Риштаи ҳасрати ин уқда расост
رشتهٔ حسرت این عقده رساست
Он қиёмат ки аҷал май гўбнд
آن قیامتکه اجل میگوبند
Агар амрўр набошад , фардост
اگر امرور نباشد، فرداست
Кош чун шамъ нахандад саҳарам
کاش چون شمع نخندَد سحرم
Сӯхтани боз дар ин базм куҷост ?
سوختن باز در این بزم کجاست ؟
Бедил аз ёс надорем гурез
بیدل از یاس نداریم گریز
Ҷузи дили мо ду ҷаҳон дар бар мост
جز دل ما دو جهان در بر ماست