Шавқи дидорам ва дар чашми касони роҳ ман аст

شوق‌دیدارم و در چشم‌کسان راه من است

Ҳркҷогрди нигоҳии сети камӣнгоҳ ман аст

هرکجاگرد نگاهی‌ست‌کمینگاه من است

Доғ таъсир вафоем ки ба он афсурдан

داغ تأثیر وفایم‌ که به آن افسردن

Ҷигар бе асарии сӯхтаи оҳ ман аст

جگر بی‌اثری سوختهٔ آه من است

Аҷзи рангам ба фалаки ноз ҳумое дорад

عجز رنگم به فلک ناز همایی‌ دارد

Каҳкашони сояи иқболи пари коҳ ман аст

کهکشان سایهٔ اقبال پر کاه من است

Ҳайратами обила по кард ки чун мавҷи гуҳар

حیرتم آبله‌پا کرد که چون موج‌گهر

Ҳар ти рФи гом наад дил ба сари роҳ ман аст

هر ط‌رف ‌گام نهد دل به سر راه من است

Ҳарф найранг мапурсед ки чун шамъ хамӯш

حرف نیرنگ مپرسید که چون شمع خموش

Рафтаам аз худу вомондагии афвоҳ ман аст

رفته‌ام از خود و واماندگی افواه من است

Буи ҳастӣ клФандӯд ғуборам дорад

بوی هستی کلف‌اندود غبارم دارد

Софӣ оинаам аз нафаси икроҳ ман аст

صافی آینه‌ام از نفس اکراه من است

Дар ғаму айш тафовут нагирифтам ки чу шамъ

در غم و عیش تفاوت‌نگرفتم‌که‌چو شمع

Хандаи вгриаҳи ҳамон оташи ҷонкоҳ ман аст

خنده وگریه همان آتش جانکاه من است

Маҳви нсёнкдаҳи олам гмгштгӣ ам

محو نسیانکده عالم گمگشتگی ام

Ҳаркии азхўд ба тағофул занад огоҳ ман аст

هرکه ازخود به تغافل زند آگاه من است

Мавҷи гавҳари сари мӯе ба баландӣ нарасед

موج ‌گوهر سر مویی به بلندی نرسید

Шухии чин , хаҷал аз домани кӯтоҳ ман аст

شوخی چین‌، خجل از دامن‌کوتاه من است

Бедили он ба ки дӯди рибшаҳи ман дар дили хок

بیدل آن به‌که دود ریبشهٔ من در دل خاک

Варна чун токи ҳазор обила дар роҳ ман аст

ورنه چون تاک هزار آبله در راه من است