Дар соя эй абрӯи нигаҳати маст ва харобаст
در سایهایابرو نگهت مست و خرابست
Чун теғи зи сари даргузарад олам обаст
چون تیغ ز سر درگذرد عالم آبست
Ошиқ ба чаҳ умед занад фоли тамошо
عاشق به چه امید زند فال تماشا
Дар олами найранги тўто ҷилва ниқобаст
در عالم نیرنگ توتا جلوه نقابست
Як ғунча бедор надорад чамани даҳр
یک غنچهٔ بیدار ندارد چمن دهر
Шохи гули ин боғи саросар раг хобаст
شاخگل این باغ سراسر رگ خوابست
Мо ғарқа тӯфон хаёлем вагарна
ما غرقهٔ توفان خیالیم وگرنه
Ин баҳри тнки моятар аз мавҷ саробаст
این بحر تنکمایهتر از موج سرابست
Як дидатар беш надорем чу шабнам
یک دیدهٔ تر بیش نداریم چو شبنم
Дар қофилаи мо ҳама миноӣ гулобаст
در قافلهٔ ما همه مینایگلابست
Парвонаи комили адаб пой чароғем
پروانهٔکامل ادب پای چراغیم
Даркишвари мо болу пар рехта бобаст
درکشور ما بال و پر ریخته بابست
Фурсати талабии лозими анҷум вафо нест
فرصتطلبی لازم انجم وفا نیست
То бсмли могрми тапиш гашт кабобаст
تا بسمل ماگرم تپشگشتکبابست
Бемағз буд донаи кишти амли даҳр
بیمغز بود دانهٔ کشت امل دهر
Дар риштаи мавҷ аргҳрӣ ҳаст ҳубобаст
در رشتهموج ارگهری هست حبابست
Ъбртгаҳ имкон набӯд ҷои иқомат
عبرتگه امکان نبود جای اقامت
Дар дидаи нигаҳро ҳамаи дами по ба рикобаст
در دیده نگه را همه دم پا به رکابست
Дар ишқ ба маъмурии дил ғарра мабошед
در عشق به معموری دل غره مباشید
Ҳарҷо қадами сайли расида сет харобаст
هرجا قدم سیل رسیدهست خرابست
Бедории бахтами згли обилаи поеи сет
بیداری بختم زگل آبله پاییست
То ғунча буд дидаи умед ба хобаст
تا غنچه بود دیدهٔ امید به خوابست
Чун ҷўҳроиинаҳи зҳирт ҳама хушкем
چون جوهرآیینه زحیرت همه خشکیم
Ҳарчанд рагу решаи мо дар дил обаст
هرچند رگ و ریشهٔ ما در دل آبست
Ҷузи сӯзи вгдоз аз пари парвонаи нхўондим
جز سوز وگداز از پر پروانه نخواندیم
Ин сафҳа оташ зада ҷузв чаҳ китобаст
این صفحهٔ آتش زده جزو چهکتابست
Бедили зи суханҳои , ту мастаст шунидан
بیدل ز سخنهای، تو مست است شنیدن
Таҳрики забони қаламат мавҷ шаробаст
تحریک زبان قلمت موج شرابست