Сӯрати роҳати нФўр аз мардумон оламаст
صورت راحت نفور از مردمان عالمست
Ҷилва нанамояд биҳишти онҷо ки ҷинс одамаст
جلوه ننماید بهشت آنجا که جنس آدمست
ди ри назари оҳанги ҳасрат дар нафаси шӯри злб
در نظر آهنگ حسرت در نفس شور ظلب
Сози базми зиндагониро ҳамин зер ва Бамаст
ساز بزم زندگانی را همین زیر و بمست
Ҳар ду олам дар ғубори ваҳм тӯфон ме кунад
هر دو عالم در غبار وهم توفان میکند
Аз гуҳар то мавҷ , ҳарҷо вошкоФӣ бе намаст
از گهر تا موج ، هرجا واشکافی بینمست
Сояи худ дарс ваҳшат дода маҷнӯни ту ро
سایهٔ خود درس وحشت داده مجنون تو را
Чашми аҳўро саводи хеш сармашқ Ромаст
چشم اهو را سواد خویش سرمشق رمست
Гар ҳаё гирад ҳаваси ойӣнаи дор обрӯ аст
گر حیا گیرد هوس آیینهدار آبرو است
Чун ҳаво аз ҳарзаи гардӣ мунфаил шуд , шабнамаст
چون هوا از هرزه گردی منفعل شد، شبنمست
Гарчи перами фориғ аз андоз шухӣ нестам
گرچه پیرم فارغ از انداز شوخی نیستم
Қомат хам гаштаам ҳам чашм абрӯӣ хамаст
قامت خم گشته ام هم چشم ابروی خمست
Подшоҳӣ дар тилисми сайри чашмӣ баста анд
پادشاهی در طلسم سیر چشمی بستهاند
Косаи чашми гадогар пар шавад ҷоми ?ҷамаст
کاسهٔ چشم گدا گر پر شود جام جمست
Бо фурӯғи ҷъўоаҳи ?ути назорагиро тоби кӯ
با فروغ جعواهات نظارگی را تابکو
Ранги гул чун оташи афрӯзад сапандаш шабнамаст
رنگ گل چون آتش افروزد سپندش شبنمست
Дар баннои ҳайрат аз ҳасани ту май байнами халал
در بنای حیرت از حسن تو میبینم خلل
Хонаи ойӣнаи ҳам барпо ба девор намаст
خانهٔ آیینه هم برپا به دیوار نمست
То нафаси боқии сет , золим нест , бе фикри фасод
تا نفس باقیست، ظالم نیست، بیفکر فساد
Гӯшаи гир фитна мебошад камонро то дамаст
گوشه گیر فتنه میباشد کمان را تا دمست
Шуъла ҳарҷо мешавад саргарми таъмири ғурур
شعله هرجا میشود سرگرم تعمیر غرور
Доғ механдад ки ҳамворӣ банноӣ муҳкамаст
داغ میخندد که همواری بنایی محکمست
Номдо райҳо гирифторӣаст дар доми бало
نامداریها گرفتاریست در دام بلا
Бедили ангушти шаҳонро тавқ гардан хотамаст
بیدل انگشت شهان را طوق گردن خاتمست