Зон хӯша ки миногарии боғ ънб дошт

زان خوشه‌که میناگری باغ عنب داشت

Ҳар донаи прихонаҳ ӣ бозор ҳалаб дошт

هر دانه پریخانه ی بازار حلب داشت

Хуршеди пас аз рафъи саҳари парда дарӣ кард

خورشید پس از رفع سحر پرده‌ دری‌ کرد

Тогрди нафас кам нашуд ин оина шаб дошт

تاگرد نفس کم نشد این آینه شب داشت

Яктоеаш афсун адаб хонд бар изҳор

یکتایی‌اش افسون ادب خواند بر اظهار

Миқрози баёни гашти забонӣ ки ду лаб дошт

مقراض بیان‌گشت زبانی‌که دو لب داشت

Мафҳуми нгрдидкаҳи мо ва ман ҳастӣ

مفهوم نگردیدکه ما و من هستی

Дар хоби адами ин ҳамаи ҳазёни з чаҳ таб дошт

در خواب‌عدم این‌همه هذیان‌ز چه‌تب داشت

Бетаҷриба макшуф нашуд нафрати дунё

بی‌تجربه مکشوف نشد نفرت دنیا

То васли димоғи ҳамаи каси ҳирс ъзб дошт

تا وصل‌دماغ همه‌کس حرص عزب داشت

Аз муштарӣу Зуҳра , на рангии сет , на бӯе

از مشتری و زهره، نه رنگی‌ست‌، نه بویی

Ин боғи ҳамин хору хаси рас ва занб дошт

این باغ همین‌ خار و خس راس و ذنب داشت

Чизе нанамудем ки арзад ба хаёлӣ

چیزی ننمودیم‌که ارزد به خیالی

Тимсоли зи ойӣнаи таҳқиқ адаб дошт

تمثال ز آیینهٔ تحقیق ادب داشت

Сад ҳаргиз ба амл ҳарза шимурдем вагарна

صد هرگز به امل هرزه شمردیم وگرنه

Сар то қадами шамъи ҳамин як ду ваҷаб дошт

سر تا قدم‌شمع همین یک‌دو وجب داشت

Гар бар хати таслими қазо сар наниҳодем

گر بر خط تسلیم قضا سر ننهادیم

Пешонӣ бе саҷдаи мо чин ғазаб дошт

پیشانی بی‌سجدهٔ ما چین غضب داشت

Дилгиртар аз миннат марҳам натавон зист

دلگیرتر از منت مرهم نتوان زیست

Захмӣ ки лаб аз хандаи ндздид тараб дошт

زخمی‌که‌ لب ‌از خنده‌ ندزدید طرب داشت

Бедили дил ҳар зарраи тапиши хонаи оҳии сет

بیدل دل هر ذره تپش‌خانهٔ آهی‌ست

Ноёбии матлаб чиқадр дард талаб дошт

نایابی مطلب چقدر درد طلب داشت