Ҷуръати саволи шарми турогар ҷавоб дошт
جرأت سؤال شرم ترا گر جواب داشت
Ангушт зинҳор ба ғарбол об дошт
انگشت زینهار به غربال آب داشت
Халқии зи муддаои тиҳӣ аз ҳеҷ пар шудаи сет
خلقی ز مدعا تهی از هیچ پر شدهست
На чархи як аломати сод интихоб дошт
نه چرخ یک علامت صاد انتخاب داشت
Берун наҷуст аз оташи дили саъии ҳеҷ кас
بیرون نجست از آتش دل سعی هیچکس
Шӯри ҷаҳон чакидани ашк кабоб дошт
شور جهان چکیدن اشک کباب داشت
То нақши мо ғубор нашуд брнхостим
تا نقش ما غبار نشد برنخاستیم
Каси паии набарди сӯрати дебоча хоб дошт
کس پی نبرد صورت دیباچه خواب داشت
Аз пайкари хамида , дил осӯдагӣ надид
از پیکر خمیده، دل آسودگی ندید
Ин хонаи пои зи ҳалқа дар дар рикоб дошт
این خانه پا ز حلقهٔ در در رکاب داشت
Хоки фусурда бар сари номӯси эътибор
خاک فسرده بر سر ناموس اعتبار
Ганҷии сет дар хаёл ки моро хароб дошт
گنجیست در خیال که ما را خراب داشت
Субҳи азали ҳамон адамам бӯда дар назар
صبح ازل همان عدمم بوده در نظر
Дар пунбаи зор низ каттон моҳтоб дошт
در پنبهزار نیز کتان ماهتاب داشت
Ёрб табассум ки зад ин шишаҳо ба санг
یارب تبسمِ که زد این شیشهها به سنگ
То рехти ашкам аз мижаи буи гулоб дошт
تا ریخت اشکم از مژه بوی گلاب داشت
Зини базм , сари хуши дил маъюс ме рӯем
زین بزم، سر خوش دل مأیوس میرویم
Паймонаи шикастаи мо ҳам шароб дошт
پیمانهٔ شکستهٔ ما هم شراب داشت
Дидеми ҷилвае ки кас онҷо наме расад
دیدیم جلوهای که کس آنجا نمیرسد
эй ҳайрати оби шӯ ки тамошо ниқоб дошт
ای حیرت آب شو که تماشا نقاب داشت
Имрӯз бо ҳазор кудурат муқобилем
امروز با هزار کدورت مقابلیم
Рафт он сафо ки оина бо мо ҳисоб дошт
رفت آن صفا که آینه با ما حساب داشت
Судем даст ва хатм шуд изҳори ваҳму занн
سودیم دست و ختم شد اظهار وهم و ظن
Илму амали дарин ду варақи сад китоб дошт
علم و عمل درین دو ورق صد کتاب داشت
Ин тирагӣ ки дар варақи мо навишта анд
این تیرگی که در ورق ما نوشتهاند
Чун сояи нусха дар бағал офтоб дошт
چون سایه نسخه در بغل آفتاب داشت
Дасти рад аз гушӯдан лаб кард яъси бехат
دست رد از گشودن لب کرد یأس بیخت
Дам нозадани дуои ҳама мустаҷоб дошт
دم نازدن دعای همه مستجاب داشت
Аз арз эҳтиёҷ шикастем ранги шарм
از عرض احتیاج شکستیم رنگ شرم
Оҳ аз ҳаё ки ранги рухи мо ҳубоб дошт
آه از حیا که رنگ رخ ما حباب داشت
Бедил ба қулзумӣ ки ту ғаввоси фитратӣ
بیدل به قلزمی که تو غواص فطرتی
Гавҳари гиреҳ ба риштаи мавҷ сароб дошт
گوهر گره به رشتهٔ موج سراب داشت