Ҳайратами умрӣ ба умеди надомат шод дошт
حیرتم عمری به امید ندامت شاد داشت
Ҷони кунӣҳо , решае дар теша Фарҳод дошт
جانکنیها، ریشهای در تیشهٔ فرهاد داشت
Дил ба кулуфти сахти мҷбўрост аз қисмат мапурс
دل بهکلفت سخت مجبوراست از قسمت مپرس
Оҳ аз он ойӣна каз ҷӯши нафас имдод дошт
آه از آن آیینهکز جوش نفس امداد داشت
Бе ту дар зулмати сарои ҷисм кӣ будӣ фурӯғ
بیتو در ظلمت سرای جسمکی بودی فروغ
Партави мҳртўи ин вайронаро обод дошт
پرتو مهرتو این ویرانه را آباد داشت
Лухти дилро сади роҳи нола кардан мушкил аст
لخت دل را سد راه نالهکردن مشکل است
Дасти рад аз барг гул натавон ба рӯй бод дошт
دست رد از برگگل نتوان به روی باد داشت
Пеши азони кондишаҳи дому қафас зҳзн шавад
پیش ازآنکاندیشهٔ دام و قفس زهزن شود
Тоири мо ошён дар хотир сайёд дошт
طایر ما آشیان در خاطر صیاد داشت
Олимӣ бар бод рафту реша аҷзам баҷост
عالمی بر باد رفت و ریشهٔ عجزم بجاست
Нотавонӣ бар мизоҷами ҷавҳар фӯлод дошт
ناتوانی بر مزاجم جوهر فولاد داشت
Ончӣ бар дил рафт аз ёди брҳмни зода Эй
آنچه بر دل رفت از یاد برهمن زادهای
Кофарамгар ҳеҷ кофари ин қиёмат ёд дошт
کافرمگر هیچکافر این قیامت یاد داشت
Бардаам то ҷилвае нақби харобӣҳои дил
بردهام تا جلوهای نقب خرابیهای دل
Ин иморати ҷои хишти ойӣна дрбнёд дошт
این عمارت جای خشت آیینه دربنیاد داشت
Ёди айёмӣ ки дар саҳрои пуршӯри ҷунун
یاد ایامی که در صحرای پرشور جنون
Ҳамчуи мавҷи сайли нақши пои ман фарёд дошт
همچو موج سیل نقش پای من فریاد داشت
Интихоби калаки сунъ аз ҳасан хат кардем сайр
انتخابکلک صنع از حسن خطکردیم سیر
Байти абрӯи дрозли ҳрмсръи он сод дошт
بیت ابرو درازل هرمصرع آن صاد داشت
Яъси матлаби нолаи моро нафас Фрсо накард
یأس مطلب نالهٔ ما را نفسفرسا نکرد
Бе барии ин сарвро аз решаи ҳам озод дошт
بیبری این سرو را از ریشه هم آزاد داشت
Бас ки пайкон буд бедили ғунчаи ин гулистон
بسکه پیکان بود بیدل غنچهٔ اینگلستان
Зҳрхнди захм чун гули хотири мо шод дошт
زهرخند زخم چونگل خاطر ما شاد داشت