Барқи офати лмъаҳ дар безабтӣ асрор дошт
برق آفت لمعه در بیضبطی اسرار داشت
Наъраи Мансур то гардани фарозад дор дошт
نعرهٔ منصور تا گردن فرازد دار داشت
Нағмаи тори нафас бемужда васлӣ набӯд
نغمهٔ تار نفس بیمژدهٔ وصلی نبود
Набзи дил то метапид овози пой ёр дошт
نبض دل تا میتپید آواز پای یار داشت
Давр бош манъ дидани пеш ӣяш ҷилва аст
دور باش منع دیدن پیش ییش جلوه است
Лнтароне барқи чандини шуъла дидор дошт
لنترانی برق چندین شعلهٔ دیدار داشت
Гирди парвозӣ з ҳастӣ то адам пайваста аст
گرد پروازی ز هستی تا عدم پیوسته است
Корвони мо ҳамин шӯри ҷарас дарбор дошт
کاروان ما همین شور جرس دربار داشت
Чашм пӯшедем яксон шуд баланди вапасати даҳр
چشم پوشیدیم یکسان شد بلند وپست دهر
Олимиро шухии назора ноҳамвор дошт
عالمی را شوخی نظاره ناهموار داشت
Гар дил мо шуд тағофули куштаи ҷой шиква нест
گر دل ما شد تغافلکشته جای شکوه نیست
Ҷилваи яктоеаш ойӣнаҳо бисёр дошт
جلوهٔ یکتاییاش آیینهها بسیار داشت
Чун ҳубоб аз нестии чашмӣ ба ҳам оварда ем
چون حباب از نیستی چشمی به هم آوردهایم
Дар харобии хонаи мо соя девор дошт
در خرابی خانهٔ ما سایهٔ دیوار داشت
Аз муруввати иззати гулро сабаб фаҳмидан аст
از مروت عزتگل را سبب فهمیدن است
Сар шуд он пое ки поси обрӯӣ хор дошт
سر شد آن پاییکه پاس آبروی خار داشت
Тогшўдми чашми гарми эҳром аз худ рафтанам
تاگشودم چشمگرم احرام از خود رفتنم
Шамъ дар таҳрики мижгони шухӣ рафтор дошт
شمع در تحریک مژگان شوخی رفتار داشت
Бо насими васли воомихт гирд ҳастӣ ам
با نسیم وصل واآمیختگرد هستیام
Буии пероҳани абири турфае даркор дошт
بوی پیراهن عبیر طرفهای درکار داشت
Дӯши ҳайронами хаёлат дар чаҳ ФкроФтодаҳ буд
دوش حیرانم خیالت در چه فکرافتاده بود
Аз таҳайюр ҳар бен мӯем гиребон зор дошт
از تحیر هر بن مویمگریبان زار داشت
Донаи токӣ ба чандини хати соғар реша кард
دانهٔ تاکی به چندین خط ساغر ریشهکرد
Дргдози сбҳаҳи мо олимӣ зуннор дошт
درگداز سبحهٔ ما عالمی زنار داشت
Чун гул шамъем бедили булбули боғи адаб
چونگل شمعیم بیدل بلبل باغ ادب
Шуълаи овози мо ҷамъият минқор дошт
شعلهٔ آواز ما جمعیت منقار داشت