зи бас ки маънии мактуби ишқ печиш дошт

ز بس که معنی مکتوب عشق پیچش داشت

Забони хомаи мо ҳар чаҳ гуфт лағзиш дошт

زبان خامهٔ ما هر چه‌ گفت لغزش داشت

Саҳоби мазраъаи ранги мо ва ман дидам

سحاب مزرعهٔ رنگ ما و من دیدم

На син буд на мино , шикаст нозаш дошт

نه‌سن بود نه‌مینا، شکست نازش‌داشت

Ҳзоргли з чаман рафт ва боз баргардед

هزارگل ز چمن رفت و باز برگردید

Баҳори ранг чаҳ миқдори завқ гардиш дошт

بهار رنگ چه مقدار ذوق‌ گردش داشت

Ба як назари ду ҷаҳон аз адам баровардӣ

به یک نظر دو جهان از عدم برآوردی

Кушоди он мижаи нози ин чаҳ ковуш дошт

گشاد آن مژهٔ ناز این چه‌کاوش داشت

Аз бен чаман ба чаҳ шухии гузаштае имрӯз

از بن چمن به چه شوخی‌ گذشته‌ای امروز

Ки ранги шарми ту аз буии гул таровуш дошт

که رنگ شرم تو از بوی‌ گل‌ تراوش داشت

Тағофули ту ба нақди димоғ сарфа надид

تغافل تو به نقد دماغ صرفه ندید

Вагарнаи дили ҳаваси як ду нола арзиш дошт

وگرنه دل هوس یک دو ناله ارزش داشت

Ба ҳайратам чаҳ фусун хонд ъҷзбсмли ман

به حیرتم چه فسون خواند عجزبسمل من

Ки ҷои хӯн , дами шамшери ёр резиш дошт

که جای‌ خون‌، دم‌ شمشیر یار ریزش داشت

Манам ки бихбр аз остон дил мондам

منم‌که بیخبر از آستان دل ماندم

зи дайр ва каъба магӯ , санги ҳам парастиш дошт

ز دیر و کعبه ‌مگو، سنگ‌هم ‌پرستش داشت

Ба ҷузи хаёли хазон ҳеҷ нест ранги баҳор

به جز خیال خزان هیچ نیست رنگ بهار

Ки ғунчаи азпррнги шикаста болаш дошт

که غنچه ازپررنگ شکسته بالش داشت

Ҳазор шамъ ба як ҳарф доғ шуд бедил

هزار شمع به یک حرف داغ شد بیدل

Ки ин бисоти ҳавас ончӣ дошт коҳиш дошт

که‌این بساط هوس آنچه داشت‌کاهش داشت