Ҳарҷо дилӣ тапидани шавқ хаёл дошт
هرجا دلی تپیدن شوق خیال داشت
Гирд ба боди рафтаи ман рақс ҳол дошт
گرد به باد رفتهٔ من رقص حال داشت
Рӯзӣ ки ишқ зад рақам нотавонӣ ам
روزی که عشق زد رقم ناتوانیام
Чун хомаи устихони танам мағз на?ил дошт
چون خامه استخوان تنم مغز نال داشت
Розами з бе ниқобии изҳор ашк шуд
رازم ز بینقابی اظهار اشک شد
Урёнии ӣнқадари арақ инфеъол дошт
عریانی اینقدر عرق انفعال داشت
Даракяши ишқи сози раҳоӣ надомат аст
درکیش عشق ساز رهایی ندامت است
Афсӯси тоирӣ ки ба доми ту бол дошт
افسوس طایری که به دام تو بال داشت
Имрӯз нест доғи ту хилват фурӯз дил
امروز نیست داغ تو خلوت فروز دل
Хуршеди реша дар дили моҳ аз ҳилол дошт
خورشید ریشه در دل ماه از هلال داشت
Аз дил ба ғайри шуъла оҳӣ нашуд баланд
از دل به غیر شعلهٔ آهی نشد بلند
Арзи саросари чаманами як ниҳол дошт
عرض سراسر چمنم یک نهال داشت
Дар баҳри эҳтиёҷ ки мавҷаш тапидан аст
در بحر احتیاج که موجش تپیدن است
Осоишӣ ки дошт лаб бесавол дошт
آسایشی که داشت لب بیسؤال داشت
Беҳудаи ҳамчу субҳ дамидем ва сӯхтем
بیهوده همچو صبح دمیدیم و سوختیم
Фасли баҳор бенафасӣ эътидол дошт
فصل بهار بی نفسی اعتدال داشت
Дил хӯн шуд ва касе ба фиғонаши набарди пай
دل خون شد و کسی به فغانش نبرد پی
Ин чинии шикастаи забон суфол дошт
این چینی شکسته زبان سفال داشت
Аз дил ғубор ҳастӣ мавҳум шаста ем
از دل غبار هستی موهوم شستهایم
Рафт онкии лавҳи оинаи мо мисол дошт
رفت آنکه لوح آینهٔ ما مثال داشت
Умрам , кӣ омадам ки даҳуми арз рафтанӣ
عمرم،کی آمدم که دهم عرض رفتنی
Тӯҳмат хиромӣам қадами моҳ ва сол дошт
تهمت خرامیام قدم ماه و سال داشت
Танҳо на бедил аз тапиши ором манзил аст
تنها نه بیدل از تپش آرام منزل است
Ҳар бсмл , ошёни тараб , зибр бол дошт
هر بسمل، آشیان طرب، زبر بال داشت