Шаб ки ҷӯши ҳасратӣ зон наргис худком дошт

شب‌ که جوش‌ حسرتی ‌زان نرگس‌ خودکام داشت

Чашмаи ойӣнаи мавҷи равған бодом дошт

چشمهٔ آیینه موج روغن بادام داشت

Ёди он шавқӣ ки аз битоқтиҳои ҷунун

یاد آن شوقی‌که از بیطاقتیهای جنون

Дил тапидан низ дар роҳати шумор гом дошт

دل تپیدن نیز در راهت شمار گام داشت

Пухтагӣ дар пардаи ранги хзо не бӯда аст

پختگی در پردهٔ رنگ خزا‌نی بوده است

Миваи ҳам дар фикри сарсабзии хаёлӣ хом дошт

میوه هم در فکر سرسبزی خیالی خام داشت

Боди домонати ғуборамро парешон кард ва рафт

باد دامانت غبارم را پریشان کرد و رفت

Серумае дар гӯшаи чашми адам ором дошт

سرمه‌ای در گوشهٔ چشم عدم آرام داشت

Мисраи оҳи ман аз лаъли ту пар бебаҳра монад

مصرع آه من از لعل تو پر بی‌بهره ماند

Боби таҳсин гар набӯд аҳлят дашном дошт

باب تحسین ‌گر نبود اهلیت دشنام داشت

Аз суроғи рафтагони ҷузи гуфтугӯ осор нест

از سراغ رفتگان جز گفتگو آثار نیست

Шахс ҳастӣ дар нигин бенишоне ном дошт

شخص ‌هستی در نگین ‌بی‌نشانی نام داشت

Чашм во кардему огоҳ аз фанои худ шудем

چشم وا کردیم و آگاه از فنای خود شدیم

Чун шарари оғози мо ойӣна анҷом дошт

چون شرر آغاز ما آیینهٔ انجام داشت

Олимиро сайд улфат кард ранги аҷзи ман

عالمی را صید الفت‌ کرد رنگِ عجز من

Дар шикасти хештани мушти ғуборам дом дошт

در شکست ‌خویشتن‌ مشت ‌غبارم ‌‌دام داشت

Айшҳо кардем то бар бод рафт аҷзои мо

عیشها کردیم تا بر باد رفت اجزای ما

Хонаи мо баъди вайронии ҳавоӣ бом дошт

خانهٔ ما بعد ویرانی هوای بام داشت

Ноларо рӯзӣ ки авҷи эътибори нашъа буд

ناله را روزی ‌که اوج اعتبار نشئه بود

Чун ҷараси бедил ба ҷои бодаи дил дар ҷом дошт

چون‌جرس بیدل ‌به‌جای ‌باده ‌دل ‌در جام داشت