Ҳама кас кашида маҳмил ба ҷаноби кибриёят

همه‌کس‌ کشیده محمل به جناب‌ کبریایت

Ману хиҷлати суҷудӣ ки нарехт гул ба поят

من و خجلت سجودی‌که نریخت‌گل به پایت

На ба хок дар бсўдм на ба сангаш озмудам

نه به خاکِ در بسودم نه به سنگش آزمودم

Ба куҷо барам сирриро ки накардаам фидоят

به‌کجا برم سری را که نکرده‌ام فدایت

Нашавад хумори шабнам май ҷоми инфеъолам

نشود خمار شبنم می جام انفعالم

Чу саҳар чаҳ мағз чӣанд сари холӣ аз ҳавоят

چو سحر چه مغز چیند سر خالی از هوایت

Тараби баҳори имкон ба чаҳ ҳасратами фиребад

طرب بهار امکان به چه حسرتم فریبد

Ба бар хаёл дорам гули рангӣ аз қабоят

به بر خیال دارم‌ گل رنگی از قبایت

Ҳаваси димоғи шоҳӣ чаҳ хаёл дорад ӣнҷо

هوس دماغ شاهی چه خیال دارد اینجا

Ба фалак фурӯ наёяд сари коса ӣ гадоят

به فلک فرو نیاید سر کاسه‌ی گدایت

Ба баҳори нуктаи созами зи биҳишт бе ниёзам

به بهار نکته‌ سازم ز بهشت بی‌نیازم

Чамани офарини нозам ба тасаввури лақоят

چمن‌آفرین نازم به تصور لقایت

Натавон кашид домани зи ғубори мустамандон

نتوان کشید دامن ز غبار مستمندان

Бхром ва нозҳо кун сари моу нақши поят

بخرام و نازها کن سر ما و نقش پایت

Нафас аз ту субҳи хирмани нигаҳ аз ту гул ба доман

نفس از تو صبح‌خرمن نگه از تو گل‌به‌دامن

Туе онкӣ дар бар ман тиҳӣ аз манаст ҷоят

تویی آنکه در بر من تهی از من است جایت

зи висол беҳузурам ба паёми носбўрм

ز وصال بی‌حضورم به پیام ناصبورم

Чиқадр зи хеши даврам ки ба ман расад садоят

چقدر ز خویش دورم ‌که به من رسد صدایت

Нафаси ҳаваси хаёлон ба ҳазор нағма сарф аст

نفس هوس‌خیالان به هزار نغمه صرف است

Сар дардисар надорам ман бедилу дуоят

سر دردسر ندارم من بیدل و دعایت