Лаби ҷӯӣ ки аз акси ту пардозии сети обаш ро

لب جویی‌ که از عکس تو پردازی‌ست آبش را

Нафас дар ҳайрат ойӣна меболад ҳубобаш ро

نفس در حیرت آیینه می‌بالد حبابش را

Ба саҳройӣ ки ман дар ёди чашмати хонаи брдўшм

به‌ صحرایی‌ که‌ من در یاد چشمت خانه‌بردوشم

Ба абрӯи ноз шухӣ мерасад мавҷи саробаш ро

به ابرو ناز شوخی می‌رسد موج سرابش را

Ҳмоғўши ҷунуни ранги ғифлати дида Эй дорам

هماغوش جنون رنگ غفلت دیده‌ای دارم

Ки барҳам бастани мижгон чу махмал нест хобаш ро

که برهم بستن مژگان چو مخمل نیست خوابش را

зи шабнами ҳам ба боғи ҳасани чашм шӯх ме хандад

ز شبنم هم به باغ حسن چشم شوخ می‌خندد

Арақгар шарм дорад ба ки нафурӯшад гулобаш ро

عرق‌گر شرم دارد به‌که نفروشد گلابش را

Нигоҳам бе ту чун ойӣна шуд помоли ҳайронӣ

نگاهم بی‌تو چون آیینه شد پامال حیرانی

Барӣни сарчашма раҳмӣ кун ки мавҷӣ нест обаш ро

براین سرچشمه‌ رحمی‌کن که‌ موجی نیست‌ آبش‌را

з ҳастӣ набзи дил чун мавҷи рақс бсмлӣ дорад

ز هستی نبض دل چون‌ موج رقص بسملی دارد

Мабод он ҷилва дар ойӣна гирад изтиробаш ро

مباد آن جلوه در آیینه‌ گیرد اضطرابش را

Надорад нози Лайлии шева бе пардаи гардидан

ندارد ناز لیلی شیوهٔ بی‌پرده گردیدن

Магари маҷнӯни зи ҷайби худ дарди тарафи ниқобаш ро

مگر مجنون ز جیب خود درد طرف نقابش را

Ба ҳар базмӣ ки лаъли нўхт ӯ ҳайрати ангезад

به هر بزمی‌ که لعل نوخط او حیرت انگیزد

Раг ёқӯт мегирад Аннани дўдкбобш ро

رگ یاقوت می‌گیرد عنان دودکبابش را

Ба таслим аз камол нусха ҳастӣ машав ғофил

به تسلیم از کمال نسخهٔ هستی مشو غافل

Сари афтода шояд нуқта бошад интихобаш ро

سر افتاده شاید نقطه باشد انتخابش را

Баландии он қадр болидааст аз хаймаи Лайлӣ

بلندی آنقدر بالیده است از خیمهٔ لیلی

Ки нтўондкшидни нолаи маҷнӯни танобаш ро

که نتواندکشیدن نالهٔ مجنون طنابش را

Дар он водӣ ки аз худ рафтанам пар мезанад бедил

در آن وادی‌که از خود رفتنم پر می‌زند بیدل

Шарари арзи хиром санг медонад шитобаш ро

شرر عرض خرام سنگ می‌داند شتابش را