Анҷум чу ткмаҳи рехти зи банди ниқоби субҳ
انجم چو تکمه ریخت ز بند نقاب صبح
Чандини хумори ранги шикаст аз шароби субҳ
چندین خمار رنگ شکست از شراب صبح
Аз захми моу лмъаҳи теғи ту дӣдании сет
از زخم ما و لمعهٔ تیغ تو دیدنیست
Хамёзаи кории лаби махмуру оби субҳ
خمیازه کاری لب مخمور و آب صبح
Ғайр , азхёли теғи ту гардан ба ҷайб дӯхт
غیر، ازخیال تیغ تو گردن به جیب دوخت
Бемағзро чўкўаҳ гаронаст хоби субҳ
بیمغز را چوکوه گران است خواب صبح
Аз чоки дили раҳе ба хаёли ту барда ем
از چاک دل رهی به خیال تو بردهایم
Ҷузи офтоб чеҳра надорад ниқоби субҳ
جز آفتاب چهره ندارد نقاب صبح
Аз чашми нўхтон ба ҳаё май дамади нигоҳ
از چشم نوخطان به حیا میدمد نگاه
Гармӣ наҷӯшад он қадр аз офтоби субҳ
گرمی نجوشد آنقدر از آفتاب صبح
Ҷамъияти ҳавос ба перии тамаъи мадор
جمعیت حواس به پیری طمع مدار
Шерозаи нафас чаҳ кунад бо китоби субҳ
شیرازهٔ نفس چه کند با کتاب صبح
Рафтем ва ҳеҷ ҷо нараседем вои умр
رفتیم و هیچ جا نرسیدیم وای عمر
Гум шуд ба шабнами арақи охири шитоби субҳ
گم شد به شبنم عرق آخر شتاب صبح
Чун сояам сиёҳии дил доғ карда аст
چون سایهام سیاهی دل داغکرده است
Шбҳогзшт ва ман нагушӯдам ниқоби субҳ
شبهاگذشت و من نگشودم نقاب صبح
Ҳастӣаст бори хотир аз хеш рафтанам
هستی است بار خاطر از خویش رفتنم
Сад кӯҳ бастаам зи нафас дар рикоби субҳ
صد کوه بستهام ز نفس در رکاب صبح
Бедорӣам ба хоб дигар ноз ме кунад
بیداریام به خواب دگر ناز میکند
Пошидаанд бар рухи шамъами гулоби субҳ
پاشیدهاند بر رخ شمعمگلاب صبح
Дар арз ҳастӣам арақи шарм хӯн гирист
در عرض هستیام عرق شرم خون گریست
Шабнам тарӣ кашид змўҷи сароби субҳ
شبنم تریکشید زموج سراب صبح
Бедили зи сайри гулшани имкон гузашта ем
بیدل ز سیر گلشن امکان گذشتهایم
Як ханда беш нест гули интихоби субҳ
یک خنده بیش نیست گل انتخاب صبح