зи дард яъс надонам куҷо кунам фарёд

ز درد یأس ندانم کجا کنم فریاد

Қафас шикастаам ва ошён намонда ба ёд

قفس شکسته‌ام و آشیان نمانده به یاد

Ба барқӣ аз дили маъюси кош дар гирам

به برقی از دل مایوس‌ کاش در گیرم

Кабоб сӯхтанам чун чароғ дар раҳи бод

کباب سوختنم چون چراغ در ره باد

Ба ғурбат аз ман беболу пари саломи расон

به غربت از من بی‌بال و پر سلام رسان

Ки мардум ва нарасидам ба хотири сайёд

که مردم و نرسیدم به خاطر صیاد

Чу шамъи хостами эҳроми ваҳшатии бандам

چو شمع خواستم احرام وحشتی بندم

Шикасти обилаи по ба гарданам афтод

شکست آبلهٔ پا به گردنم افتاد

зи танагии дилами имкони пар гушӯдан нест

ز تنگی دلم امکان پر گشودن نیست

Шикастаанд ғуборам ба байзаи фӯлод

شکسته‌اند غبارم به بیضهٔ فولاد

Чаҳ мумкин аст кашад нақши нотавонии ман

چه ممکن است ‌کشد نقش ناتوانی من

Магар ба сояи мӯи хомаи бишиканади беҳзод

مگر به سایهٔ مو خامه بشکند بهزاد

Агар зи дард гронҷонӣам суол кунанд

اگر ز درد گرانجانی‌ام سوال کنند

Чу кӯҳ аз ҳамаи узвами ҷавоб бояд дод

چو کوه از همه عضوم جواب باید داد

зи ҳечкас ба назари мужда саломам нест

ز هیچکس به نظر مژدهٔ سلامم نیست

Магари зи сайли кашами ҳарфи хонаи ?ути обод

مگر ز سیل کشم حرف خانه‌ات آباد

зи фӯти фурсати васлам дигар магӯӣ ва мапурс

ز فوت فرصت وصلم دگر مگوی و مپرس

Харобаи хок ба сар монад ва ганҷ рафт ббод

خرابه خاک به سر ماند و گنج رفت بباد

Ғубори ман ба адам низ пурфишон тарӣаст

غبار من به عدم نیز پرفشان تریست

зи сайди ман арақӣ дошт бар ҷабини сайёд

ز صید من عرقی داشت بر جبین صیاد

Кашокаши нафасам танг кард олам ро

کشاکش نفسم تنگ ‌کرد عالم را

Хуши онкии бугсалади ин ришта то расм ба кушод

خوش آنکه بگسلد این رشته تا رسم به‌ گشاد

зи шамъи боиси сӯзу гудози пурсидам

ز شمع باعث سوز و گداز پرسیدم

Ба гиря гуфт : мапурс аз надомати эҷод

به گریه گفت‌: مپرس از ندامت ایجاد

Баҳори ишқу шукуфтани хаёл ботил кист

بهار عشق و شکفتن خیال باطل کیست

зи саъии тешаи магари гул ба сар занад Фарҳод

ز سعی تیشه مگر گل به سر زند فرهاد

Стмкши дили маъюсам ва алоҷӣ нест

ستمکش دل مایوسم و علاجی نیست

Касе муқобили ойӣна шикаста мабод

کسی مقابل آیینهٔ شکسته مباد

Тараҳҳумаст бар он сайди нотавони бедил

ترحم است بر آن صید ناتوان بیدل

Ки ҳар дам аз қафасаш чун нафас кунанд озод

که هر دم از قفسش چون نفس کنند آزاد