Гар бе ту нигаҳро ба тамошо ҳавас афтод

گر بی‌تو نگه را به تماشا هوس افتاد

Бар ҳарчӣ гушӯдам мижа дар дида хас афтод

بر هرچه گشودم مژه در دیده خس افتاد

Аз бахти сияҳ чора надорам чаҳ тавон кард

از بخت سیه چاره ندارم چه توان کرد

Чун зулф ба ошуфтагӣам дастрас афтод

چون زلف به آشفتگی‌ام دسترس افتاد

Дар гиряи тнки моятар аз ман дгарӣ нест

در گریه تنک‌مایه‌تر از من دگری نیست

Каз заъфи сиришкам ба шумор нафас афтод

کز ضعف سرشکم به شمار نفس افتاد

То биксӣам қофилаи солор фиғон кард

تا بیکسی‌ام قافله‌سالار فغان کرد

Хӯн шуд дил ва чун ашки зи чашм ҷарас афтод

خون شد دل و چون اشک ز چشم جرس افتاد

Шавқӣ ба шикасти дили ман маст хурӯш аст

شوقی به شکست دل من مست خروش است

Огаҳ неам ин шишаи зи даст чаҳ кас афтод

آگه نی‌ام این شیشه ز دست چه کس افتاد

Аз офати таъҷил ҳазар кун ки дар ин боғ

از آفت تعجیل حذر کن که در این باغ

Бар хоки нахустин самар пишрс афтод

بر خاک نخستین ثمر پیشرس افتاد

Шуд айни ҳақиқат чу муҷозати з миён рафт

شد عین حقیقت چو مجازت ز میان رفت

Ишқастгар оташ ба банноӣ ҳавас афтод

عشق است گر آتش به بنای هوس افتاد

Чун шонаи раҳи мо ҳамаи печу хам зулф аст

چون شانه ره ما همه پیچ و خم زلف است

Чандон ки қадам пеш ниҳодем пас афтод

چندان که قدم پیش نهادیم پس افتاد

Умрии сети пари афшон гулистон хаёлем

عمری‌ست پر افشان گلستان خیالیم

Ғам нест агар тоири мо дар қафас афтод

غم نیست اگر طایر ما در قفس افتاد

Асбоби ғубори нигаҳи ибрат мо нест

اسباب غبار نگه عبرت ما نیست

Дар дида оташ натавон гуфт хас афтод

در دیدهٔ آتش نتوان گفت خس افتاد

Кулуфти макаш аз умр аёнаст чаҳ бошад

کلفت مکش از عمر عیان است چه باشد

Сангинии борӣ ки ба дӯш нафас афтод

سنگینی باری که به دوش نفس افتاد

Бедили лаби он барги гул андом надорад

بیدل لب آن برگ ‌گل اندام ندارد

Шаҳдӣ ки тавонад ба хаёлаш магас афтод

شهدی‌ که تواند به خیالش مگس افتاد