Чаҳ имконаст фардои арзи шухии натоонаш ро

چه‌امکان است فردا عرض شوخی ناتوانش را

Магари ҳайрати шафиъи ҷуръати ндишд беонаш ро

مگر حیرت شفیع جرأت ندیشد بیانش را

Баҳори офияти умрии сет каз мо давр ме тозад

بهار عافیت عمری‌ست‌کز ما دور می‌تازد

Ба гардиш оварам рангӣ ки гардонами анонаш ро

به‌گردش آورم رنگی که گردانم عنانش را

Машав эмини зи тазвири қад хам гашта зоҳид

مشو ایمن ز تزویر قد خم‌گشتهٔ زاهد

Ки пеш аз тир дар парвоз май байнам камонаш ро

که پیش از تیر در پرواز می‌بینم‌کمانش را

Мудорои ҳасуди азкинаҳи хуӣҳо бтар бошад

مدارای حسود ازکینه‌خوییها بتر باشد

Хатар дар оби теғ аз қъркми нбўдкронш ро

خطر در آب تیغ از قعرکم نبودکرانش را

зи мҳмохонаҳи гардун чаҳ ҷӯии неъмати сирӣ

ز مهماخانهٔ گردون چه‌جویی نعمت سیری

Ки нақши косае ҷзтнг чашмӣ нест хониш ро

که‌نقش‌کاسه‌ای جزتنگ‌چشمی نیست‌خوانش‌را

Ҷаҳон бар дастгоҳ хеш менозад азин ғофил

جهان بر دستگاه خویش می‌نازد ازین غافل

Ки чашми баста зирбол дорад осмонаш ро

که چشم بسته زیربال دارد آسمانش را

Дуруштии он қадр дар боғи имкон обрӯ дорад

درشتی آنقدر در باغ امکان آبرو دارد

Ки ҷои мғзпрўрдаҳи сети хурмои устихонаш ро

که‌جای مغزپرورده‌ست خرما استخوانش را

Занадгар шамъ бо ҳасани ту лофи гарми бозорӣ

زندگر شمع با حسن تو لاف‌گرم بازاری

Ба оҳӣ ме тавонам қуфл бар дарзади дӯконаш ро

به آهی می‌توانم قفل بر درزد دکانش را

Куҷо ёбад сари мо нокасони бори суҷуд ӯ

کجا یابد سر ما ناکسان بار سجود او

Магар брҷбҳаҳ банависем номи остонаш ро

مگر برجبهه بنویسیم نام آستانش را

Ниҳон аз дидаҳо тасвири ошиқи гиря Эй дорад

نهان از دیده‌ها تصویر عاشق گریه‌ای دارد

Мабодо ранг гирад домани ашки рӯонаш ро

مبادا رنگ گیرد دامن اشک روانش را

Ба ин фитрат ки дрФкри суроғи хўдгмми бедил

به‌این فطرت‌که درفکر سراغ خودگمم بیدل

Чаҳ хоҳам гуфт агар ҳайрати змни пурсади нишонаш ро

چه‌خواهم‌گفت اگر ‌حیرت زمن پرسد نشانش را