Биё эй шуъла то дили фоли васлӣ аз ту бардорад

بیا ای شعله تا دل فال وصلی از تو بردارد

Ки ин шамъ хамӯш имшаби нигоҳӣ дар сафар дорад

که این شمع خموش امشب نگاهی در سفر دارد

Тамошогоҳи маъдӯмии зи ман чидаи сети сомонӣ

تماشاگاه معدومی ز من چیده‌ست سامانی

Ки ҳар каси чашм май пӯшади зи худ бар ман назар дорад

که هر کس چشم می‌پوشد ز خود بر من نظر‌ دارد

Ба дӯш ҳар нафас аз длгронӣ маҳмилӣ дорам

به دوش هر نفس از دلگرانی محملی دارم

Магари саъии шарари ин кӯҳро аз хок бардорад

مگر سعی شرر این کوه را از خاک بردارد

Ба бӯ ӣ муждаи васлати дил аз худ рафтааст аммо

به بو‌ی مژدهُ وصلت دل از خود رفته است اما

Чунон номи ту май пурсад ки пиндорам хабар дорад

چنان نام تو می‌پرسد که پندارم خبر دارد

Наҷӯшад миннати ғайр , аз адои муддаои ман

نجوشد منت غیر، از ادای مدعای من

Ба гоҳи нола , мактуби ман аз худ нома бардорад

به‌گاه ناله‌، مکتوب من از خود نامه بردارد

Ба навмидии ҳаваси овораи сад гулшани умедам

به نومیدی هوس آوارهٔ صد گلشن امیدم

Ману вомондаи парвозӣ ки дар ҳар ранг пар дорад

من و وامانده پروازی‌که در هر رنگ پر دارد

Ба ҳам часбӣдани мижгон ба кунҷ фақр ме гуяд

به هم چسبیدن مژگان به کنج فقر می‌گوید

Ки не ҳарчанд сарф бӯрё гардад шукр дорад

که نی هرچند صرف بوریا گردد شکر دارد

Ту аз кайфияти иқболи фақри огаҳ нае варна

تو از کیفیت اقبال فقر آگه نه‌ای ورنه

Тилисм бедарӣ аз ҳар тараф оянд дар дорад

طلسم بی‌دری از هر طرف آیند در دارد

Баҳори ҷилва аз каф меравад фурсати ғанимати дон

بهار جلوه از کف می‌رود فرصت غنیمت دان

Агар рангаст вагар бӯи домани гул бркмр дорад

اگر رنگ است و گر بو دامن‌ گل برکمر دارد

Нигаҳ дар чашми оҳӯ об шуд аз рашки қурбонӣ

نگه در چشم آهو آب شد از رشک قربانی

Ки теғаш гар кунад раҳмии шаби мо ҳам саҳар дорад

که تیغش‌ گر کند رحمی شب ما هم سحر دارد

Навой қамарӣу булбул мукаррар шуд дарин гулшан

نوای ‌قمری و بلبل مکرر شد درین‌ گلشن

Ту акнӯн нола кун бедил ки оҳангат асар дорад

تو اکنون ناله‌ کن بیدل که آهنگت اثر دارد