Дӯши табъи ман малол аз баси зи ҳиҷр ёр дошт

دوش طبع من ملال از بس ز هجر یار داشت

Бо дили ман тосҳргаҳи гуфтугӯ бисёр дошт

با دل من تاسحرگه گفتگو بسیار داشت

Гуфтам эй дил дар кҷоӣии ҳарзаи гардӣ то ба кӣ

گفتم ای دل در کجائی هرزه گردی تا به کی

Кӣ дилии ғайр аз ту ҳаргизи соҳибашро хор дошт

کی دلی غیر از تو هرگز صاحبش را خوار داشت

Ин баланди иқболи ман сӯзад ки дар даври замон

این بلند اقبال من سوزد که در دور زمان

Ғайри ман ҳар каси дилии осӯда ва ғмхўор дошт

غیر من هر کس دلی آسوده و غمخوار داشت

Дар бар ман нестии як дами кҷоӣии рӯзи вшб

در بر من نیستی یک دم کجائی روز وشب

Кӣ касе дар ҳзраҳи гардии ӣнҳама исрор дошт

کی کسی در هزره گردی اینهمه اصرار داشت

Дил бигуфт эй бехабар аз худ зи сӯзи вшўри ишқ

دل بگفت ای بی خبر از خود ز سوز وشور عشق

Ҳар ки ошиқ буд дили доим ба пеш ёр дошт

هر که عاشق بود دل دایم به پیش یار داشت

Ман бар ёр ту мебошам шабу рӯз эй аҷаб

من بر یار تو می باشم شب و روز ای عجب

Кӣ куҷо дил дошт дар баргар касе дилдор дошт

کی کجا دل داشت در بر گر کسی دلدار داشت

Гуфтамаш шабҳо маи ман дарчии корӣ буд гуфт

گفتمش شب ها مه من درچه کاری بود گفت

Дошт бар кафи гоҳи соғари гоҳи чанг втор дошт

داشت بر کف گاه ساغر گاه چنگ وتار داشت

Гуфтам андари соғараши бади хӯни дилҳо ё шароб

گفتم اندر ساغرش بد خون دلها یا شراب

Гуфт гуҳи берун ба риндии гуҳ мехлор дошт

گفت گه بیرون به رندی گه می خلار داشت

Гуфтамаш гаҳгоҳ ва кам кам ё дамодам хӯрд май

گفتمش گهگاه و کم کم یا دمادم خورد می

Гуфт не бар лаби паёпаии соғар саршор дошт

گفت نی بر لب پیاپی ساغر سرشار داشت

Гуфтам эй дили рости гӯ чун буд рафтораш ба ту

گفتم ای دل راست گو چون بود رفتارش به تو

Гуфт медидам ба ман Меҳрии бародар вор дошт

گفت می دیدم به من مهری برادر وار داشت

Гуфтамаш чун бўдхўии оннигор хӯбрӯй

گفتمش چون بودخوی آن نگار خوبروی

Гуфт дромсоли бдхўӣӣ на ҳамчун пор дошт

گفت درامسال بدخوئی نه همچون پار داشت

Гуфтамаш аз меҳр ӯ тарафӣ ки бастӣ чист гуфт

گفتمش از مهر او طرفی که بستی چیست گفت

Тарафами ин каз васли хешам беғам возор дошт

طرفم این کز وصل خویشم بی غم وآزار داشت

Гуфтам аз май маст чун мешуд чаҳ мекард ӯ бигуфт

گفتم از می مست چون می شد چه می کرد او بگفت

Ханҷари андари кафи ҷадалҳо бо дарав девор дошт

خنجر اندر کف جدلها با درو دیوار داشت

Гуфтам аз ҳасанаш бигӯ гуфто ки андари чархи ҳасан

گفتم از حسنش بگو گفتا که اندر چرخ حسن

Буд тобони моҳӣ аммо зи лФ ънбрбор дошт

بود تابان ماهی اما ز لف عنبربار داشت

Гуфтам аз рӯйиш бигӯ гуфтои баёзи оризаш

گفتم از رویش بگو گفتا بیاض عارضش

Нуқтаи шингарфи гавани вхтӣ аз зангор дошт

نقطه شنگرف گون وخطی از زنگار داشت

Гуфтамаш гўоз ҷабинаш гуфт пеши офтоб

گفتمش گواز جبینش گفت پیش آفتاب

Гӯиёи ойина Эй медошт ин осор дошт

گوئیا آئینه ای می داشت این آثار داشت

Гуфтам аз нури Рахш гӯ гуфт бар кафи гӯиё

گفتم از نور رخش گو گفت بر کف گوئیا

Сӯраи нуру китоби маҷмаъ алонвор дошт

سوره نور و کتاب مجمع الانوار داشت

Гуфтам аз зулфаш бигӯ шарҳӣ бигуфт аз зулф ӯ

گفتم از زلفش بگو شرحی بگفت از زلف او

Ман чгўими зулф ӯ шарҳи вебён бисёр дошт

من چگویم زلف او شرح وبیان بسیار داشت

Гуфтам аз он турраи таррори бргўқсаҳ Эй

گفتم از آن طره طرار برگوقصه ای

Гуфт тӯлонӣаст он шарҳӣ ки дртўмор дошт

گفت طولانی است آن شرحی که درطومار داشت

Гуфтамаш чун буд тори турраи таррор ӯ

گفتمش چون بود تار طره طرار او

Гуфт дарҳари тори чандини таббат втотор дошт

گفت درهر تار چندین تبت وتاتار داشت

Гуфтам аз борӣкяш гӯ гуфт май пиндоштӣ

گفتم از باریکیش گو گفت می پنداشتی

Кзрёзти ҳамсарӣ бо хоҷа аттор дошт

کزریاضت همسری با خواجه عطار داشت

Гуфтам аз торикяши гўгФт гуё нисбатӣ

گفتم از تاریکیش گوگفت گویا نسبتی

Бо шаби ҳиҷрони ёр ва бо дил куффор дошт

با شب هجران یار و با دل کفار داشت

Гуфтам аз бӯяш бигӯ гуфто гумонам ме расед

گفتم از بویش بگو گفتا گمانم می رسید

Борҳои азмшки вънбри баста бар ҳар тор дошт

بارها ازمشک وعنبر بسته بر هر تار داشت

Гуфтам аз атраши бгўгФтои зи атри буи ӯ

گفتم از عطرش بگوگفتا ز عطر بوی او

Хешро анбари зи атри буии худ безор дошт

خویش را عنبر ز عطر بوی خود بیزار داشت

Гуфтамаш гӯ аз дирозояш бигуфто як дўшбр

گفتمش گو از درازایش بگفتا یک دوشبر

Кӯтаҳӣ тахмин задам аз шоми ҳиҷр ёр дошт

کوتهی تخمین زدم از شام هجر یار داشت

Гуфтам азшклши бгўгФт аз ямини вози ясор

گفتم ازشکلش بگوگفت از یمین واز یسار

Он бути Фархор май пиндоштӣ зуннор дошт

آن بت فرخار می پنداشتی زنار داشت

Гуфтам аз чинаши бгўгФтои ду сад чини вхтн

گفتم از چینش بگوگفتا دو صد چین وختن

Зер ҳар чину шикани он турра таррор дошт

زیر هر چین و شکن آن طره طرار داشت

Гуфтам аз зулфаши ҳикояти гӯ ба пешами мўбаҳи мӯ

گفتم از زلفش حکایت گو به پیشم موبه مو

Гуфт печи втоби зулфаши мӯ ба мӯ чун тор дошт

گفت پیچ وتاب زلفش مو به مو چون تار داشت

Гуфтам аз ҳолаши бгўгФтои парешони ҳол буд

گفتم از حالش بگوگفتا پریشان حال بود

Гўӣии он ҳам ҳамчуи мо ишқӣ бидон рухсор дошт

گوئی آن هم همچو ما عشقی بدان رخسار داشت

Гуфтамаш зи он симтн дар он парешоне чаҳ хост

گفتمش ز آن سیمتن در آن پریشانی چه خواست

Гуфт гардани каҷ чу мискини хоҳиш динор дошт

گفت گردن کج چو مسکین خواهش دینار داشت

Гуфтам аз нӯшин лаби лаълаш ҳикоят кун бигуфт

گفتم از نوشین لب لعلش حکایت کن بگفت

Нўшдорўӣии аҷаб дар лаъл шкрбор дошт

نوشداروئی عجب در لعل شکربار داشت

Гуфтамаш гӯ аз даҳонаш гуфт ҳеҷ азов магӯ

گفتمش گو از دهانش گفت هیچ ازاو مگو

Ҷавҳари фардӣ ки мегӯйанд кӣ осор дошт

جوهر فردی که می گویند کی آثار داشت

Гуфтам аз дандон ӯ гўгФт аз ёқӯти сурх

گفتم از دندان او گوگفت از یاقوت سرخ

Ҳуққа Эй дидам ду риштаи лؤлؤ шҳўор дошт

حقه ای دیدم دو رشته لؤلؤ شهوار داشت

Гуфтамаш гўози забони дирафшон ӯ бигуфт

گفتمش گواز زبان درفشان او بگفت

« булбулии барги гулии хуши ранг дар минқор дошт »

«بلبلی برگ گلی خوش رنگ در منقار داشت»

Гуфтам аз симини занхдонаш ба пешами гӯи сухан

گفتم از سیمین زنخدانش به پیشم گو سخن

Гуфт чоҳӣ аз занхдони он бут айёр дошт

گفت چاهی از زنخدان آن بت عیار داشت

Гуфтам аз он чоҳи гўгФто чўо фитодам дар ӯ

گفتم از آن چاه گوگفتا چوا فتادم در او

Дил ҳаме дидам дар он ҷои нолаҳои зор дошт

دل همی دیدم در آن جا ناله های زار داشت

Гуфтамаш чун шуд ки берун омадӣ зи он чоҳ гуфт

گفتمش چون شد که بیرون آمدی ز آن چاه گفت

Туррааш ин стгириро ба ман изҳор дошт

طره اش این ستگیری را به من اظهار داشت

Гуфтам аз сарви қадаши гўгФти қадашро ба сарв

گفتم از سرو قدش گوگفت قدش را به سرو

Чун диҳии нисбат чу қадаши сарв кӣ рафтор дошт

چون دهی نسبت چو قدش سرو کی رفتار داشت

Гуфтам аз чашмаш бигӯ гуфт ар чаҳ худ бемор буд

گفتم از چشمش بگو گفت ار چه خود بیمار بود

Чун табибон дар буриш дидам ҳаме бемор дошт

چون طبیبان در برش دیدم همی بیمار داشت

Гуфтам аз мижгони аўгўгФти он абрӯ набӯд

گفتم از مژگان اوگوگفت آن ابرو نبود

Зулфиқории бад ки дркФи ҳайдар каррор дошт

ذوالفقاری بد که درکف حیدر کرار داشت

Он шаҳӣ каз бодаи ишқаш ҳар онкў маст шуд

آن شهی کز باده عشقش هر آنکو مست شد

Ҳам баланди иқболи гашти ваҳми дилӣ ҳушёр дошт

هم بلند اقبال گشت وهم دلی هشیار داشت

Маи ровро дар азал ҳар кас ки дар дили ҷои надод

مه راو را در ازل هر کس که در دل جا نداد

Дили пари азҳсрти зи бадбахтии чўбў тимор дошт

دل پر ازحسرت ز بدبختی چوبو تیمار داشت

Ман чгўими мадҳи вўсФ аз ин чунин шоҳӣ ки ӯ

من چگویم مدح ووصف از این چنین شاهی که او

Шубҳа дар пеши касони бохолиқ ҷаббор дошт

شبهه در پیش کسان باخالق جبار داشت

Гар насир ӯ рохдоиш хонд чун хӯрд шуд басир

گر نصیر او راخدایش خواند چون خورد شد بصیر

Аҳвалиро давр аз чашм аўлўолобсор дошт

احولی را دور از چشم اولوالابصار داشت

Шбрўии гуҳ дар фалак мекард бар хайли малик

شبروی گه در فلک می کرد بر خیل ملک

Раҳравии гуҳ дар замин бо бўзр ва аммор дошт

رهروی گه در زمین با بوذر و عمار داشت

Буд шабҳо перзанҳоро муайяну тӯшаи каш

بود شبها پیرزنها را معین و توشه کش

Рӯзҳо бо шерзанҳо ҷанг вагир ва дор дошт

روزها با شیرزنها جنگ وگیر و دار داشت

Марҳабои мрҳб каш омад сад ҳазорон офарин

مرحبا مرحب کش آمد صد هزاران آفرین

Душманӣ аз амри ҳақ бо фирқа куффор дошт

دشمنی از امر حق با فرقه کفار داشت

Дӯстонро на зи фатҳи осўаҳ дил мекард вбс

دوستان را نه ز فتح آسوه دل می کرد وبس

Душманонро ҳам зи раҳми осӯда аз зинҳор дошт

دشمنان را هم ز رحم آسوده از زنهار داشت

Олимӣ гар мешуданд аз баҳри размаши муттафиқ

عالمی گر می شدند از بهر رزمش متفق

На малолии хотираш на бо кӣ аз пайкор дошт

نه ملالی خاطرش نه با کی از پیکار داشت

Ҷини вонс ар мешуданд аъдоӣ ӯ рӯзи набард

جن وانس ار می شدند اعدای او روز نبرد

Кӣ куҷои андеша аз аъдои бад кирдор дошт

کی کجا اندیشه از اعدای بد کردار داشت

Ҳар чаҳ асрори илоҳӣ буд андари рӯзгор

هر چه اسرار الهی بود اندر روزگار

Итилоъ аз каму Киеви он ҳама асрор дошт

اطلاع از کم و کیف آن همه اسرار داشت

Бе ризои поки яздони ҳеҷ кориро накард

بی رضای پاک یزدان هیچ کاری را نکرد

Кори яздон буд дар рӯй замингар кор дошт

کار یزدان بود در روی زمین گر کار داشت

Дил бар ин дунё набаст воФ бар ин дунё намӯд

دل بر این دنیا نبست واف بر این دنیا نمود

Рӯй дили доим ба сӯии довар додар дошт

روی دل دایم به سوی داور دادار داشت

Мункири малъун ӯ дрҳқши иқрор ар накард

منکر ملعون او درحقش اقرار ار نکرد

Буд аз онру кӯи мрҷҳи норро бар ор дошт

بود از آنرو کو مرجح نار را بر عار داشت

Мункирашро гӯиё парво набӯд аз сӯхтан

منکرش را گوئیا پروا نبود از سوختن

Сӯхтанро чун самандари орзӯӣ нор дошт

سوختن را چون سمندر آرزوی نار داشت

ӯ ядуллоҳаст въини аллоҳу ваҷҳи аллоҳ чаро

او یدالله است وعین الله و وجه الله چرا

Мункир ӯ дар ҳақ ӯ ин ҳама инкор дошт

منکر او در حق او این همه انکار داشت

Буд ӯ софи вснои он эмоми ростин

بود او صاف وثنای آن امام راستین

Он нўоҳоӣӣ ки дрмнқор мўсиқор дошт

آن نواهائی که درمنقار موسیقار داشت

Офарин бар рутбаи вҷоаҳи вҷлоли Аҳмадӣ

آفرین بر رتبه وجاه وجلال احمدی

Кӯи гуҳи разми ин чунин шоҳӣ сипаҳсолор дошт

کو گه رزم این چنین شاهی سپهسالار داشت

Дид аз он солори дармони гртниро дард буд

دید از آن سالار درمان گرتنی را درد بود

Шуд аз ӯ ҳар кори осонгар касе душвор дошт

شد از او هر کار آسان گر کسی دشوار داشت

Ҳар ки меҳр ту нашуд ӯро аҷин дар обу гул

هر که مهر تو نشد او را عجین در آب و گل

Кавкаби иқболаш аз рӯзи азал идбор дошт

کوکب اقبالش از روز ازل ادبار داشت

ди размин дил ба умеди ту тухмӣ ҳар ки кишт

د رزمین دل به امید تو تخمی هر که کشت

Чун бидидам сад ҳазорон хирман вонбор дошт

چون بدیدم صد هزاران خرمن وانبار داشت

Ҳам худои хушнӯд аз ӯ шуд ҳам паямбар зу ризо

هم خدا خشنود از او شد هم پیمبر زو رضا

Бар вале аллоҳят ҳар кас чу ман иқрор дошт

بر ولی اللهیت هر کس چو من اقرار داشت

Рутбау ҷоҳи ту рокс нест донои ҷузи худо

رتبه و جاه تو راکس نیست دانا جز خدا

Қадрдонӣ аз ту шоҳои Аҳмад мухтор дошт

قدردانی از تو شاها احمد مختار داشت

Чашми ёрати боди равшани рӯзи хасмати боди тор

چشم یارت باد روشن روز خصمت باد تار

Рӯзро то равшану шабро худо то тор дошт

روز را تا روشن و شب را خدا تا تار داشت

Дрмзоқи мардумони қндмкрр хуштар аст

درمذاق مردمان قندمکرر خوشتر است

Айб набӯдгар қўоФӣ чанд ҷо такрор дошт

عیب نبود گر قوافی چند جا تکرار داشت