Задааст зулфи тўчнбр ба рухи чўмор ба ганҷ

زده است زلف تو چنبر به رخ چو مار به گنج

Ба ганҷ роҳ набардааст ҳеҷ кас бе ранҷ

به گنج راه نبرده است هیچ کس بی رنج

Ба ранҷу дрдмрои сарфи гашти умри азиз

به رنج و درد مرا صرف گشت عمر عزیز

Ншднсиб ки ояд ба чанги ман ин ганҷ

نشد نصیب که آید به چنگ من این گنج

Марои қарори вдлу дайни въқли вҳўшӣ буд

مرا قرار و دل و دین و عقل و هوشی بود

Ба як нигаҳ ба ду чашмат аз кафам ҳар панҷ

به یک نگه به دو چشمت از کفم هر پنج

Манам зи гардиши чашми тўмсти вмрдм ро

منم ز گردش چشم تو مست و مردم را

Гумон ки мастем аз бодаасту базри албнҷ

گمان که مستیم از باده است و بذر البنج

Дилам аз он шудаи пари хӯнтар аз анор ки нест

دلم از آن شده پر خون تر از انار که نیست

Ба дастам аз зқни вғбғби ту себи втрнҷ

به دستم از ذقن و غبغب تو سیب و ترنج

Шавад шукуфтатар аз гули дили чўғнчаҳи ман

شود شکفته تر از گل دل چو غنچهٔ من

зи ғунчаи лабати андар дилам фитадгар хунҷ

ز غنچهٔ لبت اندر دلم فتد گر خنج

Вафои зи ҷаври тӯдоради фузуни блндоқбол

وفا ز جور تو دارد فزون بلنداقبال

зи зулфи хеши тарозу ба каф бигир ва бисанҷ

ز زلف خویش ترازو به کف بگیر و بسنج