Зери сарву пой гул бингар сафои лола ро

زیر سرو و پای گل بنگر صفای لاله را

Зани дўҷом май ки то гирад ғами сад сола ро

زن دوجام می که تا گیرد غم صد ساله را

Наварӯси боғро бо ин се бахшидааст зеб

نوعروس باغ را با این سه بخشیده است زیب

Офарин ҳо кард бояд санъати даллола ро

آفرین ها کرد باید صنعت دلاله را

Бо вуҷӯди инки худ рӯйиш чу рӯй дилбар аст

با وجود اینکه خود رویش چو روی دلبر است

Доғ ишқ кист коФтодаҳаст бар дили лола ро

داغ عشق کیست کافتاده است بر دل لاله را

зи ончии дорӣ дар миёни ҷоми соқии даҳ ки ман

ز آنچه داری در میان جام ساقی ده که من

Дидам андар рӯй лолаи қатраҳои жола ро

دیدم اندر روی لاله قطره های ژاله را

Гул ҳаме гуяд басаст эй булбул бе дили манол

گل همی گوید بس است ای بلبل بی دل منال

ӯ зи шӯри ошиқӣ сар дода оҳи внолаҳ ро

او ز شور عاشقی سر داده آه وناله را

Май барад аз ман ҳавоси хумсаи хат рӯй дӯст

می برد از من حواس خمسه خط روی دوست

Ёдам ояд дар фалаки байнами чўмоаҳи вҳолаҳ ро

یادم آید در فلک بینم چوماه وهاله را

эй баланди иқболи ҳайронам ки боавҷ кулем

ای بلند اقبال حیرانم که بااوج کلیم

Сомрии баҳр чаҳ мегирад паии гӯсола ро

سامری بهر چه می گیرد پی گوساله را