Доне эй ма ки зи ҳиҷрат чаҳ ба ман ме гузарад

دانی ای مه که ز هجرت چه به من می‌گذرد

Гузарад ончии зи даии ма ба чаман ме гузарад

گذرد آنچه ز دی مه به چمن می‌گذرد

Ончӣ бар зибқ ва зар мегузарад аз оташ

آنچه بر زیبق و زر می‌گذرد از آتش

Ба дилам аз ғами ту сим бадан ме гузарад

به دلم از غم تو سیم‌بدن می‌گذرد

Ба Ямангар гузари ореи зи ақиқи лаби ту

به یمن گر گذر آری ز عقیق لب تو

Хӯни ҳасрат ба дили кон Яман ме гузарад

خون حسرت به دل کان یمن می‌گذرد

Гузари орад ба сари зулфи ту чун боди сабо

گذر آرد به سر زلف تو چون باد صبا

намендонӣ ки чаҳ бар машк хутан ме гузарад

می‌ندانی که چه بر مشک ختن می‌گذرد

Боғбони қади ту гар бинаду бӯяти шунӯд

باغبان قدّ تو گر بیند و بویت شنود

Дар пят уфтад ва аз сарв ва саман ме гузарад

در پِیَت افتد و از سرو و سمن می‌گذرد

Ба килисои нсоро агар ореи гузарӣ

به کلیسای نصارا اگر آری گذری

Аз буту бткдаҳи биллоҳ шмн ме гузарад

از بت و بتکده بالله شمن می‌گذرد

Чшд аз шарбати лаъли ту агар Тифли рзиъ

چشد از شربت لعل تو اگر طفل رضیع

Лаб ба пистон нагузорад з лбн ме гузарад

لب به پستان نگذارد ز لبن می‌گذرد

Ба зиёрати гузаригар ба сари аҳли қубӯр

به زیارت گذری گر به سر اهل قبور

Аз пяти мурдаи ҳамеи пора кафан ме гузарад

از پِیَت مرده همی پاره‌کفن می‌گذرد

Шукру шаҳд ва ё шеъри баланд иқбол аст

شکر و شهد و یا شعر بلند اقبال است

Васфи лаъли ту чу ӯро ба даҳан ме гузарад

وصف لعل تو چو او را به دهن می‌گذرد