з рӯй ноз бо ман тарки ман гоҳе ки бстизд

ز روی ناز با من ترک من گاهی که بستیزد

Чу бинад мешавам озурдаи тарҳи оштии резад

چو بیند می شوم آزرده طرح آشتی ریزد

Буд ҳуш аз серуми сабр аз дилами тоб аз тани вҷонм

بود هوش از سرم صبر از دلم تاب از تن وجانم

Ба май додан чу биншинад ба рақсидан чу бархезад

به می دادن چو بنشیند به رقصیدن چو برخیزد

намедонам ки дар зулфаш чаҳ ояд бар сари дил ҳо

نمی دانم که در زلفش چه آید بر سر دل ها

Ба ҳангоми муъаллақ чун муъаллақи зулфаши овезад

به هنگام معلق چون معلق زلفش آویزد

зи лаби шеърӣ ки мехонд ба маҷлис шукр ифшоанд

ز لب شعری که میخواند به مجلس شکر افشاند

Чу гисўро биҷунбанд тўгўӣии машк май безад

چو گیسورا بجنباند توگوئی مشک می بیزد

Шавад сад бораи дилбар тўчўчодр мекашад бар сар

شود صد باره دلبر توچوچادر می کشد بر سر

Қарору тоқати вҳўши вхрд аз даст бигурезад

قرار و طاقت وهوش وخرد از دست بگریزد

Баланди иқболро гуфтам дилат чунаст аз ишқаш

بلند اقبال را گفتم دلت چون است از عشقش

Бигуфто дидамаш даст аз ғами ишқаш ба сар мезад

بگفتا دیدمش دست از غم عشقش به سر میزد